zondag 16 augustus 2015

Florence Welch op rilatine

In elke klas zit er wel eentje, een persoon die bovennatuurlijke krachten schijnt te hebben en in alles uitblinkt. Maakt niet uit over welke vorm van onderwijs we het hebben. In de kleuterschool is er toch altijd die ene die echt kei goed met de poppen kan spelen, in het lager heb je die persoon met het mooiste geschrift van de klas, in het middelbaar hij die alleen percentages boven de 80 haalt. Zelfs bij onze hobby’s ontsnappen we er niet aan, en Laura Vanden Heede was zo’n meisje van de laatste soort.
Wij zaten samen in de muziekschool, Laura en ik. Notenleer bij juf Chris, prima vista zingen en melodisch dictee –mijn ergste nachtmerrie. Op een mooie dag enkele jaren later, stuurt diezelfde Laura mij een vriendschapsverzoek op facebook. Normaliter aanvaard ik zulke verzoeken niet. Mijn vuistregel is dat ik ten eerste de persoon in kwestie leuk moet vinden, en ik er ten tweede minstens twee zinnen moet tegen hebben gezegd in het afgelopen jaar. Laura faalde de tweede test, want verder dan een herkennend hoofdknikje wanneer we elkaar tegenkwamen op straat, waren we niet gekomen. Toch aanvaarde ik haar verzoek, rebel die ik ben, en al een geluk.
Laura bleek nog steeds verdomd muzikaal aangelegd te zijn, en had zelfs een artiestennaam ‘Jonna’. Dat is toch een teken van pure professionaliteit, een artiestennaam. Wat ook een teken van professionaliteit is, is je eigen album uitbrengen op je achttiende, en dat deed ze zo maar even die Laura.
Ik twijfelde niet, en besloot de cd te kopen, zonder veel te weten over haar muziekstijl. Maar hé, we moeten elkander steunen in tijden van crisis om de economie draaiende houden. Ik zette Inner Child (zo heet het album) meteen op mijn iPod.
Oh boy. Dat is een van mijn betere beslissingen geweest. Ik zal er geen doekjes om winden, ik ben fan.


Laura heeft een orkaan van een stem. Ik ben niet de beste in een muziekreview, ontdek ik net, want ik kom niet uit mijn woorden, maar ik doe een poging om u het gevoel te schetsen. De muziek van Jonna is perfect om te luisteren bij een treinrit op een boemeltreintje, bij een goei jat koffie of bij het lezen van een boek. Haar muziek maakt mij melancholisch en week vanbinnen, maar wanneer ze uithaalt met haar stem rijzen de haartjes op mijn armen omhoog.
Mijn favoriete moment van de hele cd is op minuut 2:29 van het nummer White lady. Ontelbare keren heb ik dat nummer al opgezet, en wanneer die 29ste seconde van de tweede minuut komt, schud ik nog steeds ongelovig met mijn hoofd. Dat zoiets kan ontspruiten uit een brein, dat die stem kan komen uit een mond, ik kan er niet bij.
Mijn complimenten ook aan Vahe Mamian, die zijn optreden maakt in If you stay. Het komt als een grote verrassing die diepe mannenstem ,maar zijn stem is zo rustgevend dat je het hem snel vergeeft. In combinatie met Jonna wordt hij zo mogelijk nog beter.


Uit ervaring kan ik u vertellen dat Inner Child perfect gecombineerd kan worden met How Big, How Blue van Florence + The Machine. Jonna doet me wat denken aan Florence Welch, maar dan wel een Florence Welch op een rilatinekuur en na enkele koppen kamillethee. Al is de stem van Jonna een pak lager en is haar muziek rustiger, toch kan ik dat gevoel niet van mij afzetten. Misschien ook omdat Florence Welch potverdomme een straffe madam met een straffe stem is, en wie daarin Jonna niet herkend, heeft niet goed geluisterd. De twee albums stonden toevallig beiden in mijn ‘onlangs toegevoegd’-afspeellijst, en de rustigere muziek van Jonna is een perfecte afwisseling tussen de toeters en bellen (letterlijk) van Florence.


Nu over naar een kleine top 3. Amai, ik ben goed in overgangen maken in mijn teksten. Op nummer drie, As blue as ink, prachtige intro met piano en de diepe stem van Jonna. Maar vergis u niet, het is niet een en al accordeon en melancholie.
Op nummer twee staat Sparrows, waarbij Jonna begeleid wordt door wat meer elektronisch geluid. En op nummer een, uiteraard, White lady, maar dat zal niet als een verrassing komen.

Jonna heeft een eigen website (http://www.jonnalive.be/) waar u haar cd kan bemachtigen, of u kan ook gewoon haar facebookpagina liken. Toch nog niet overtuigd van mijn lovende commentaren? Check dan zeker haar album op Spotify, waar u een gratis voorsmaakje kan krijgen. 


Het is misschien een cliché, maar ik ben er rotsvast van overtuigd dat we in de toekomst nog van Jonna zullen horen. Dan zal ik kunnen zeggen: “Ik heb die dus wel op facebook, hé!”

5 opmerkingen:

  1. Ja, ik ken Jonna! Allez, haar muziek! Een paar van mijn vrienden zijn muzikanten/werken in een muziekstudio en hebben al met haar samengewerkt. Getalenteerd meisje!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oeh, nu heb je me nieuwsgierig gemaakt.. Maar wat is haar muziek toch zo leuk!! Xx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Klinkt wel heel veelbelovend ! Waar kun je het album kopen? (ben zelf nog een echt cd-mens)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat je via haar website wel prijs hebt. En anders wil ik het haar altijd eens vragen ;)

      Verwijderen
  4. Haha die laatste zin, fantastische afsluiter! Ik ga meteen eens luisteren op spotify :)

    BeantwoordenVerwijderen