woensdag 30 maart 2016

Dagen Zonder Vlees #3

De vasten is gedaan, de paaseieren zijn gevonden, ik loop permanent rond met chocolade in mijn mondhoeken, en ik eet weer vlees. Samen met de vasten is immers ook de actie 40 Dagen Zonder Vlees afgelopen. Dit is dan ook mijn laatste artikel in deze mini-reeks. 40 Dagen Zonder Vlees: the aftermath, of een andere epische titel.

Ik wil alvast beginnen met te zeggen dat ik zeker niet 40 dagen lang geen vlees heb gegeten. Ik kan me nu in allerlei bochten wringen, zeggen dat de meerderheid niet mijn fout was omdat anderen voor mij kookten, maar uiteindelijk heeft niemand me gedwongen om vlees te eten, dus is het mijn eigen verantwoordelijkheid. Friet met biefstuk, bolognaisesaus, americain, het zijn dingen die ik niet kon laten liggen. Nog een extra zorg is dat dronken Eva heel heel heel graag vleesjes eet. Ik kan me nog goed de smaak van de boterhamworst van leidingsweekend herinneren, en de spijt daarna, ja die ook. Dronken Eva heeft geen ruggengraat, zoveel is zeker.
Wat ik wel ontdekte, is dat ik op kot, wanneer ik zelf kook, helemaal geen probleem heb om vegetarisch te koken. Ik vind het zelfs makkelijker. Het meeste vlees zit namelijk verpakt in porties voor meer dan een persoon. Het enige wat ik wel echt heb gemist is kip, maar naar het schijnt is kippenvlees het minst vervuilend. Ja, ik weet het, ik ben mezelf weer aan het goedpraten.
In mijn vorig artikel schreef ik over zoektocht naar lekker, vegetarisch broodbeleg dat geen kaas is. In de Colruyt vond ik het enige potje waar helemaal geen dierlijke producten inzaten. Het beloofde mij dat het naar americain ging smaken, dat deed het niet, maar het was wel verrassend lekker. Yay daarvoor dus!

“En Eva, ging je niet een keer per week veganistisch eten?” Wel. Euhm. Het zit zo… dat is niet gelukt. Ik heb wel echt mijn best gedaan om een maal per week een veganistisch avondmaal te koken, maar dat lekje melk in mijn koffie, of de fetablokjes in mijn slaatje ben ik blijven eten. Mijn oprechte excuses, ik kruip door het stof van schaamte.
Als ik er zo over nadenk, ben ik eigenlijk wel een vrij grote loser. Ik ben ook niet in Content, de verpakkingsvrije winkel van Leuven, geraakt. Ik heb wel het adres opgezocht, en ik heb ontdekt dat de winkel op vijf minuutjes fietsen van mijn kot ligt. Kijk, je moet ook die kleine overwinningen meerekenen.
De extra uitdaging om minder afval te hebben, is dus in het opzicht van verpakkingen niet zo goed gelukt. Ik heb wel amper eten moeten weggooien, de diepvriezer is mijn beste vriend op kot. Ik heb dan ook veel minder schuldgevoel als ik een iets opwarm. Soms zou ik heel graag de keuken binnenkomen en heel luid verkondigen dat ik mijn eten heb gemaakt dat nu in de microgolfoven staat en niet mijn mama.  Misschien na de paasvakantie.
Het eten van seizoensgroenten is ook goed gelukt. Ik at spruitjes –hoewel Samson en Gert mij ervan overtuigd hebben dat dat niet te eten is-, champignons, witloof, spinazie en veldsla met hopen.
Oké, misschien ben ik dan toch niet zo’n grote loser.


Zoals ik in het begin al zei, vind ik vegetarisch zijn op kot echt handig. Ik ga mezelf de superlekkere kant en klare lasagne van de Colruyt niet ontzeggen, en van tijd tot tijd zal ik ook nog eens kip maken. Maar drie van de vier keer vegetarisch eten, is toch ook al niet slecht. Verander de wereld, begin bij jezelf zeg ik dan.

2 opmerkingen:

  1. Alle beetjes helpen! Ik vond verpakkingsvrij nog het moeilijkste....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nice! Ik heb het bij twee dagen/week vegetarisch gehouden (één dag meer dan anders) en ik moet toegeven dat ik het tegen het einde lastig begon te krijgen. Genoeg recepten zien te vinden die het Lief én ik wilden eten was niet gemakkelijk. Anderzijds was het wel heel goed voor onze portemonnee. ^-^
    (btw; volgens mij is speculaaspasta veganistisch, of moest het ook gezond broodbeleg zijn? :p)

    BeantwoordenVerwijderen