donderdag 12 november 2020

Vera's coronieken: aflevering 2

 

April 2021

Voor de vierde keer vandaag legt Vera verslagen haar gsm neer op het keukenaanrecht. Er nam alweer niemand op bij het onthaal van het ziekenhuis. Zouden ze haar smeekbedes om haar job terug te krijgen beu zijn? Misschien was ze er wel over gegaan bij die laatste vier hijgtelefoontjes. Hoewel, vandaag reageerde ook Sonja, Vera’s enige boezemvriendin en enige vriendin tout court, niet. Zelfs niet op het WhatsAppje dat Vera had gestuurd. Het was nochtans zo een tof bewegend prentje met een katje dat “take care” zegt. Het laatste wat ze had gehoord was dat alles in orde was op de covid-afdeling. Patiënten gingen aan een sneltempo naar huis. De curve was zo plat als een pannenkoek. Die zesde golf die iedereen verwachtte bleek niet te komen. Elke Vlaming snakte dorstig naar een terrasje in de zon en zat op hete kolen voor een barbecue met meer dan drie vrienden.

Had Vera tijdens de nazomer van 2020 geweten hoe haar leven er in de herfst en de winter zou uitzien, zou ze meer van de terrasjes geprofiteerd hebben. Op de vooravond van de nieuwe verstrengingen was ze nog naar Leuven gegaan. Gewoon, op haar eentje. Stiekem had ze gehoopt dat ze een tv-ploeg zou tegenkomen voor de vox pop. Je kent dat wel, de mening van de burger in de straat. Het was druk in Leuven, maar niet druk genoeg dat er iemand aan haar had gevraagd of hij aan haar tafeltje mocht bijschuiven.
Op de allerlaatste trein terug naar huis kijkt Vera … staart Vera naar de drie meisjes in de vierzit naast haar. De twee het dichtst bij het raam voeren een verhitte discussie. Hun lippen zijn verstopt achter hun mondmasker, maar hun wenkbrauwen en vurige ogen spreken voor zich. Vera kijkt, Vera staart naar het derde meisje die met haar hoofd op de schoot van een van haar vriendinnen ligt. Haar lichaam, opgekruld op het treinbankje, beweegt mee met het wagongewaggel. De vriendin kamt zachtjes door de wilde krullen van het hoofd op haar schoot. Vera maakt oogcontact en draait snel haar hoofd weg. Ze kijkt recht in de ogen van haar reflectie in het treinraam en voelt de koude die probeert binnen te dringen zachtjes haar wangen tikken.

Maar nu is het een nieuwe lente, een nieuw geluid en een nieuwe veiligheidsraad. Gedurende een hele week werd er druk gespeculeerd in praatprogramma’s en op het journaal. Zou de lockdown volledig voorbij zijn? Hadden we het virus overwonnen? Vera droeg haar eigen steentje bij aan het debat met een weloverwogen HLN-comment.

Met alle respect voor de politiekers he, ma nu zen ze het toch wa lang aant trekken. Ik staan zelf in de zorg en ge moogt gerust zijn, alle bedden zen leeg bij ons op de afdeling.

Op een ander artikel reageerde ze

Heb gemerkt dat dat applaus voor de zorg ni meer gebeurd. Spijtig. Ik staan zelf in de zorg en ge moogt gerust zijn, dat deed deugd zulle,,

Dat ze op dat moment al bijna een jaar ontslagen was uit diezelfde zorg, verzweeg ze. Niemand wist immers wie ze was op Facebook. Vera was zo klever om haar naam te wijzigen naar Ve Ra en had als profielfoto een Me To You-beertje. Haar privacy was beschermd.

Op de vooravond van de allesbeslissende veiligheidsraad wekt de jingle van het journaal Vera uit haar hazenslaapje. Ze was weggedommeld tijdens de aftiteling van Thuis, moe van het bellen naar het ziekenhuis. Ze lekt verward haar lippen nat die uitgedroogd waren van het slapen met wijd opengesperde mond. Een journaal op dit uur? “Goedenavond en welkom bij dit extra journaal naar aanleiding van de recente gebeurtenissen in ons land,” begroet Goedele Wachters gestresseerd haar kijkers. “Ik laat meteen het woord aan viroloog Marc Van Ranst,” vervolgt ze. Marc heeft voor de gelegenheid een nieuwe blitse trui aangetrokken, maar wat hij zegt, is net iets minder blits. Dat geheel onverwacht die zesde piek toch is gekomen. Dat er op 24 uur een recordaantal patiënten overleden zijn, de ziekenhuizen kunnen niet meer volgen, alle beademingstoestellen volzet. “Dat verklaart waarom ze daar niet opnemen,” mompelt Vera half luidop. Goedele vraagt aan Marc wat er nu zal gebeuren, maar hij zit met zijn mond vol tanden onthutst voor zich uit te staren.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten