maandag 27 mei 2019

Een Vlaams Belangrijke Bloemlezing

Dit zijn mijn favoriete zinnen en uitspraken van het Vlaams Belang of van mensen die zich met deze partij verbinden. Allen met bronvermelding.


In verband met migratie

Met de migratiestromen uit het verleden hebben we onze handen al vol. De deur moet dicht. Niet uit racisme of haat tegen hen die buiten onze deur staan, maar uit liefde voor wie binnen ons huis woont. (Verkiezingsprogramma 2019, p.25)


Dat heeft niets met racisme, bekrompenheid of egoïsme te maken, maar alles met gezond verstand, zelfbehoud en een leefbare toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.26)

In verband met veiligheid

Luidruchtige anti-aanrandingsalarmen zijn een goede manier om criminelen af te schrikken of nabije burgers aan te zetten om in te grijpen. Het Vlaams Belang wil dat gemeentes zulke toestellen ter beschikking stellen van senioren en vrouwen. (Verkiezingsprogramma 2019, p.52)


Misschien zou het correcter zijn om het een aanrandingsalarm te noemen, aangezien het gaat over iets wat geluid zou maken indien iemand aangerand wordt. Want met dat prefix anti- erbij, hef je dat eigenlijk een beetje op.
En voor wie zich afvraagt wat dat dan is, het is een apparaatje dat een hels geluid maakt zodat "mannen die nog wel de Westerse waarden aanhangen en vrouwen beschermen en in bescherming nemen, dat die ook zullen optreden tegen dat wat er op dat moment gebeurt." (Anke Vandermeersch, in een interview met GVA bij het uitdelen van het (anti-)aanrandingsalarm)

In verband met onderwijs
Een ingenieursdiploma is van grotere waarde voor onze samenleving dan een diploma genderstudies.(Verkiezingsprogramma 2019, p.75)


Op de stelling: In de kleuterklas moet het thema homoseksuele relaties aan bod komen 
"Helemaal oneens. Laat kinderen, kinderen zijn. Seksualiteit maakt geen wezenlijk onderdeel uit van de leefwereld van kleuters, dus laten we dat zo houden." (De Stemwijzer, standpunten VB)

In verband met het gezin
De eerste en belangrijkste kern van de samenleving is het traditionele gezin, waarvan de waarde maatschappelijk erkend en gewaarborgd wordt door het huwelijk tussen man en vrouw.
(Beginselverklaring Vlaams Belang, punt 5 (van de 5 punten))

In verband met "ethische kwesties" zoals euthanasie, abortus, holebi's en transgenders

Wij waren tot voor kort tegen abortus en euthanasie, maar leggen ons vandaag neer bij de bestaande wetgeving. Wij zeggen uiteraard neen tegen een versoepeling. Idem voor het homohuwelijk. Ik ga dat niet meer afschaffen. Ik ben wel voor het traditionele huwelijk. Alleen in de transgendergekte loop ik niet mee. 
(Tom Van Grieken in De Zondag)

Graag vestig ik nog uw aandacht op enkele woorden door middel van markering.

Wij waren tot voor kort tegen abortus en euthanasie, maar leggen ons vandaag neer bij de bestaande wetgeving. Wij zeggen uiteraard neen tegen een versoepeling. Idem voor het homohuwelijk. Ik ga dat niet meer afschaffen. Ik ben wel voor het traditionele huwelijk. Alleen in de transgendergekte loop ik niet mee. 

Voor het Vlaams Belang zijn principes belangrijker dan modieuze standpunten of deelname aan de macht. Ook wij zijn tegen de discriminatie van ‘holebi’s’, maar is het feit dat zij niet kunnen trouwen of kinderen adopteren wel discriminatie? We menen van niet. Wij blijven er ook bij dat een adoptierecht voor homokoppels niet strookt met het uitgangspunt dat de belangen van het kind voorop staan. Zeker voor adoptiekinderen moet blijven gelden dat zij recht hebben op een vader én een moeder.
(artikel op de site van Vlaams Belang naar aanleiding van de goedkeuring van adoptie bij holebi-ouders)

In verband met cultuurbeleving

Cultuursubsidies mogen niet dienen voor de zelfbediening van een zelfverklaarde cultuurelite die zich bezig houdt met experimentele projecten waar slechts zijzelf in geïnteresseerd is, maar moeten kunst stimuleren die de interesse wekt van brede lagen van de bevolking.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.96)

In de subsidievoorwaarden voor koren en orkesten moet vastgelegd worden dat ze ook aandacht moeten besteden aan werken uit het Nederlandse taalgebied.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.96)

Extra inspiratie voor vernieuwende werken uit het Nederlandse taalgebied, kan misschien in het Verkiezingsprogramma zelf gevonden worden. Mits enkele keurig geplaatste witregels, zijn sommige zinsneden haast poëzie.

Met de migratiestromen uit het verleden
hebben we onze handen al
vol
De deur moet dicht.
Niet uit racisme of haat
tegen hen die buiten onze deur staan,
maar uit liefde
voor wie binnen ons huis woont.

In verband met klimaat

oeps, er is geen hoofdstukje over het klimaat in het Verkiezingsprogramma. Nou ja behalve dit stukje dan.
Het Vlaams Belang doet alleszins niet mee aan de klimaathysterie die ons door bepaalde linkse partijen en beroepsagitatoren opgedrongen wordt met steun van de media en grote delen van het onderwijs. [...] Het hysterische klimaatalarmisme dreigt bovendien te leiden tot ondoordachte maatregelen [...] Tegenover de politieke recuperatie van apocalyptische angstzaaierij plaatst het Vlaams Belang een optimistisch klimaatrealisme dat jongeren wil aanmoedigen tot nadenken over de problemen met ons leefmilieu en het zoeken naar oplossingen om onze omgeving properder en gezonder te maken.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.88)


Tot slot, ik heb me tot hiertoe gedragen, dus mag ik van mezelf een klein aanvalletje ad hominem doen.
Ik klamp mij vast aan hoop en aan mijn groenrode bubbel waarin ik leef. Een beetje zoals deze haartjes zich vastklampen aan het voorhoofd van Tom Van Grieken

zondag 19 mei 2019

19 mei '19


Hoe geordend oma's herinneringen vroeger waren, zo gedesoriënteerd lijken de mijne soms te zijn. In oma's brein liepen er honderden lijnen tussen iedereen zodat elke persoon eigenlijk ne Keppens was. Of iets te maken had met Ukkel, dat kon ook.
Mijn brein vult zich met een wirwar van wazige indrukken van een klein meisje in een groot hoekhuis in Evere.

's Ochtends wakker worden onder het felblauwe, prikkende deken dat zo zwaar was dat het je dieper en dieper in het logeerbed leek te drukken. Gaan piepen in de slaapkamer van oma en opa om dan op de oude, aftandse hometrainer te proberen klauteren. Iets wat nooit leek te lukken zonder de helpende hand van opa die zo groot en sterk was dat het leek alsof hij slechts één vinger hoefde te bewegen om je op het zadel te krijgen. Oma die zich terwijl bekijkt in de ovalen spiegel met sierlijke, zilveren lijst die op de tafel naast het raam staat.
Er gebeuren gekke dingen in dat huis, want de lichtschakelaars zijn zwart terwijl alle lichtschakelaars die je kent wit zijn. En er zit een raam in de deur dat apart open kan. En er wordt soep gegeten voor elk middagmaal, elke middag. Er zitten soms wormpjes in de kleine appels die op de tafel met plakkerige toile-cirée in de tuin liggen. En nog het meest magische en gekke van alle dingen is dat er water uit de kraan komt als je een grote pomp op en neer beweegt.

Op een middag vind ik op de grote steen naast het poortje naar de tuin een neergestort vogeltje. Twee grijzige, ontzettend grote ogen op een nat, plat lijfje liggen in een plasje vocht. Hadden ze die idiote klok met vogelgeluiden al gehad, had je hem kunnen horen tikken toen ik opa over mijn vondst vertelde. Oma nam me mee naar de keuken en zei dat ik nooit meer iets over dode vogeltjes aan opa mocht vertellen. Dode vogeltjes maakten hem droevig.



27 april '19
Ik weet niet hoe perkament eruit ziet.
Mijn vingers hebben nog nooit een geweekte, opgespannen, afgeschraapte beestenhuid gevoeld.
Ik weet dus niet wat schrijvers bedoelen als ze zeggen dat oudemensenvel als perkament is.

Oma's vel lijkt op vershoudfolie.
De folie spant zich op sommige plekken over de blauwe aders die over haar handen lopen, op andere plekken lijkt het losser te zitten. Blauwe aders op bleke handen.
Een gorgonzoma (zie het door de vingers, zie het tussen haakjes. De sfeer is hier al zwaarmoedig genoeg, vind je niet.)
Het patroon keert in alle zachtheid terug op de slapen van de baby die ze onbeholpen maar routineus vasthoudt. Léa grijpt met haar spitse vingers naar de foliehuid en ik heb haast schrik dat ze erdoor zou priemen. Zoals je met je vingers het plastic doorboort van ingepakte appels.
Ter bescherming leg ik mijn hand tussen die van hun. Mijn handpalm voelt Léa's, warme levendigheid en de andere kant voelt de koele berusting van oma.
Het is mooi om daar zo minutenlang te zitten, te kijken, te voelen, tijd te nemen.
Om nooit meer te vergeten.