zaterdag 27 december 2014

"De opera, de opera, daar gaan we graag naartoe"

 “De opera, de opera, daar gaan we graag naartoe. We gaan er om te zingen en dat worden we nooit moe.” Ik open deze tekst met de wijze woorden van Samson en Gert. De diepzinnige liederen van mijn heilanden kunnen wel in meerdere situaties gebruikt worden, maar hiervoor zijn ze uiterst geschikt.



Toen ik acht jaar was, kochten mijn ouders een cd-box met de beroemdste werken van Mozart. Mini-Eva was geïntrigeerd door deze “grotemensenmuziek” en al snel klonken uit mijn paarse cd-speler de Toverfluit en andere meesterwerken. Is dit ongewoon te noemen voor een achtjarig kind? Uiteraard, maar wat misschien nog vreemder was, was dat na mijn Mozartperiode terug de kinderliedjes werden gedraaid. Allemaal goed en wel dat die lieve hond Samson over de opera zong, maar het was niet meer de klassieke muziek die me kon bekoren. In feite, als ik erover nadenk, onderging ik een omgekeerde evolutie.

Het was pas in het middelbaar, tijdens mijn lessen aan het conservatorium, dat ik terug in aanraking kwam met klassieke muziek. Wederom dweepte ik met Mozart, Bach en Beethoven. Hoe bombastischer, hoe beter. Ik ontdekte dat er enkele alledaagse situaties zijn, die geknipt zijn voor klassieke muziek. Een greep uit het aanbod: afwassen, poetsen, teksten schrijven, lezen.
Om het op een dramatische wijze te zeggen, klassieke muziek heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Het meisje dat Tsjaikovski opzet onderweg naar elk examen, ervan overtuigd dat ze anders zal buizen. Het meisje dat danst op Beethoven, en sinds kort ook het meisje dat naar de opera gaat.



Naar de opera gaan was al lang een van de dingen die ik eens wou doen. Het was ook duidelijk dat dat op mijn 17-before-18 lijst moest komen. De avond van de 26e december ’14 was het zover. Samen met mijn ouders en mijn broer gingen we naar de Munt in Brussel om Don Giovanni van Mozart te bekijken. Ik stond erop dat we in de Muntschouwburg gingen, als je al naar de opera gaat, doe het dan ineens deftig.
Na het boeken van de tickets was ik al wat sceptischer, we hadden ontdekt dat het geen opera zou zijn zoals we die ons inbeelden. Het was een moderne productie, onder leiding van ene Warlikowski. Ik zeg het eerlijk, ik was al teleurgesteld. Ik wou de grandeur van de kostuums, de dikke dames, de prachtige decors. De stereotypische opera dus.

Ho maar, wat heb ik me daar in vergist. Hoe meer ik erover nadenk, hoe prachtiger ik de opera vind. En hoe meer ik erover nadenk, hoe minder ik de juiste woorden vind om het allemaal te omschrijven. Ik kan hier met adjectieven als prachtig, fantastisch en magnifiek gaan gooien, maar die zouden niet juist weergeven hoe prachtig, fantastisch en magnifiek het wel niet was.

Warlikowski voert een heel moderne Don Giovanni op met de teksten die hij krijgt van Mozart. In het minimalistische decor, dat een beetje Sixties aanvoelt, rijgt Don Giovanni de ene flirt na de andere aan elkaar. Met elke vrouw die hij kust, stort hij zichzelf meer in de afgrond.
In de opera sluipen op sommige momenten heel subtiele, grappige situaties en uitspraken. De beste was met voorsprong helemaal op het einde. Nadat Don Giovanni gestorven is (oeps, spoiler alert) laten alle personages aan elkaar en aan het publiek weten wat ze met hun verdere leven willen doen. De een al wat dramatischer dan de andere, maar allemaal zijn ze geschokt door de dood van hun vijand, geliefde of meester. Tot op het moment dat Zerlina terloops zegt: “Wij gaan naar huis, om met vrienden samen te eten.” Zo zie je maar weer, dat de humor van Mozart ook vandaag nog gesmaakt kan worden.

foto door Bernd Uhlig (bron)


Meer ga ik hier zelfs niet over schrijven, buiten dat ik het prachtig, fantastisch en magnifiek vond. Deze opera heeft enkel mijn passie nog meer aangewakkerd. Ik ben er zeker van dat ik hier nog heel vaak zal aan denken. Het zal altijd een speciale opera voor mij blijven, omdat het mijn eerste was. Om met de woorden van Don Giovanni zelf af te sluiten: “Wie slechts één trouw is, is wreed voor de ander; ik, die in mij zo’n groot hart voel, wil het beste voor hen allemaal.” Al heb ik het over opera’s, en hij over vrouwen. 



zaterdag 20 december 2014

DIY | examensurvivalkit

Hoera, het is de eerste dag van de kerstvakantie. Voor alle universiteits- en hogeschoolstudenten heeft dat echter een nogal negatieve bijklank, want dat betekent ook dat den blok officieel begint.Omdat ik nog zo een fris, jong veulen ben, heb ik daar nog niets mee te maken, maar veel van mijn vrienden wel.
De DIY van vandaag is speciaal om alle studenten een hart onder de riem te steken.

Wat hebben we nodig, Eva?

Wat moeten we doen, Eva?


  • Ga naar de Action, Wibra, Zeeman, Hema,... en koop kleine cadeautjes voor weinig geld die veel of weinig te doen hebben met de examens.
  • Enkele ideetjes: eten (chocolade, popcorn, snoepjes, mandarijntjes,...), thee, gezichtsmaskertjes, pennen, post-its, notitieboekjes, stressballen, shampoo, kaarsen,...
  • Versier de schoendoos, zodat hij er niet meer uitziet als een saaie doos. Het oog wil ook wat, weet je wel.
  • Pak alle cadeautjes apart in.
  • Schrijf op kleine papiertjes een uitleg waarvoor dit pakje kan dienen.
  • Geef de survivalkit af en geniet van de lofbetuigingen.

Ik wou dat ik jullie allemaal jullie persoonlijke examensurvivalkit kon geven, dat zou pas fijn zijn. Maar mijn oprechte medeleven en ondersteuning, dat is toch ook al iets hé :)

vrijdag 12 december 2014

favorite instagrammers #1

Toen ik deze zomer mijn iPod touch kocht, was ik niet van plan er zo afhankelijk van te worden. Vorige week deed hij het plots niet meer en ik was in volle paniek. Het voelde alsof ik teruggekatapulteerd werd naar de prehistorie. Gelukkig was er die lieve broer van mij, die wel wat weet van technologie, en na zes seconden op twee knopjes gedrukt te hebben, werkte mijn iPod weer. (Ik had dat ook wel geweten hoor, had ik de handleiding misschien eens opengeslagen.)
Een van de leukste dingetjes aan mijn iPod is dat hij een camera heeft. Ik bechik nu dus over de mogelijkheid om van alles wat beweegt of stilstaat een foto te trekken. Uiteraard heb je niet aan die foto's als je ze met niemand kan delen, dus maakte ik instagram aan.
Ik geef het eerlijk toe, ik ben in de ban van het vierkant, en daarom laat ik jullie graag even kennismaken met vijf van mijn favoriete instagrammers.


@lastdaysofspringblog is de instagrampagin van Marlous van de blog Last Days of Spring (naaah, Eva?! Dat méén je niet. Hadden we echt niet gezien aan de naam van haar profiel). Op een of andere manier post ze altijd ongelooflijk mooie foto's van haar kamer, van Utrecht, inspirerende quotes. Aan haar heb ik ook de inspiratie voor deze nieuwe rubriek te danken, want zij geeft ook wel eens haar favoriete instagrammers.


@88forever staat waarschijnlijk in de top tien van elke Belg, Nederlander of Europeaan. Als dat niet het geval is, dan mist u wat, neem het maar van mij aan. Niet moeilijk ook, dat Danique zo'n mooie foto's maakt, want ze is fotografe. Onlangs deed ze een hele roadtrip door Amerika, en tagde alle foto's met de hashtag #roadtripBenD, die prompt mijn lievelingshashtag werd.


@mertens_lies is zo een van die mensen waar je per toeval op stuit door de zoekfunctie en je afvraagt of het normaal is om ze te volgen. Tuurlijk is dat normaal, het is instagram voor iets, volgen die handel! Volgens haar bio is ze een graphic designer uit Antwerpen die lederen accessoires maakt en graag reist. En als zij het zegt, geloven wij het graag, en holy moly, alsof ze reist! Onlangs ging ze naar Ijsland, en daar maakte ze zo'n mooie foto's dat ik heel veen zin heb om nu meteen het vliegtuig te pakken daarheen.


@tineleys_ is een ander categorie als bovenstaande instagrammers. Het is zo een van die personen die je ook in het echte leven af en toe eens tegenkomt, maar die je eigenlijk niet goed genoeg kent om hallo te zeggen. Ik voel mij altijd een beetje van het stalkerige type als ik zo'n mensen volg, maar bij Tine wil ik dat gevoel er wel bijnemen. Ze is een studente journalistiek en doet nu mee aan een Erasmusproject in Parijs.
Ik was ervan overtuigd dat ik Parijs niet nog meer in mijn hart kon sluiten, maar zij heeft het tegendeel bewezen.


@analoguevibes is een beetje een paradoxale instagrampagina. Analoog wil net zeggen niet digitaal, en toch zitten ze op het internet. Eens dat je naar de foto's begint te kijken, ben je dat echter snel vergeten, en ben je blij dat al deze mensen de tijd genomen hebben om hun fotootjes netjes in te scannen. Analoguevibes is een verzamelpagina, zij selecteren de mooiste beelden die mensen taggen met de hashtag #analoguevibes.


Vonden jullie deze nieuwe rubriek fijn? Ik vond het heel erg moeilijk om me te beperken tot vijf profielen, dus het is goed mogelijk dat er in de toekomst nog een "favorite instagrammers #2" komt.
Ten slotte ben ik ook nog altijd zeer volgbaar via @wedoeneenszot.

zaterdag 29 november 2014

Laatst...

  • was ik mijn notities op mijn iPod aan het opruimen en kwam ik de notities van dit rubriekje tegen.
  • schrok ik me een hoedje van al de dingen die erop stonden.
  • kwam ik erachter dat het al van in september geleden was sinds ik jullie nog eens een update gegeven had.
  • vond ik het dus dringend tijd voor een nieuwe "laatst..."
  • was het echt nazomer en genoot ik daar met volle teugen van.
  • maakte ik van de gelegenheid gebruik en ging wandelen met Oscar. Uiteraard met analoge camera in de aanslag. De maanden september en oktober zijn de mooiste maanden voor analoge foto's.
  • Ik ging ook nog eens wandelen met de familie voor de verjaardag van mijn oma. Mijn nichtje en ik trokken een selfie waarop ze het grappigste gezicht ooit trok.
  • likete Eva Mouton mijn foto op instagram (jaja, dat is echt een levensgebeurtenis).
  • de school waar ik naartoe ga, werd 100 jaar en dat vierden ze door een klas in te richten zoals het zou zijn geweest 100 jaar geleden. Ik moest mij serieus bedwingen om het typemachine niet onder mijn trui naar buiten te smokkelen.
  • werd de scouts een belangrijk deel van mijn leven want ik zette mijn eerste jaar als leiding in.
  • ging een kinderdroom in vervulling en verkleedde ik me als prinses. Het leuke was dat mijn leden er ook eventjes echt mee weg waren dat ze bezoek kregen van een heuse prinses.
  • hadden we ook nog eens scoutsweekend en verkleedde ik me als een ontdekkingsreiziger.
  • was het duidelijk mijn verkleedperiode, want bovenop de Dr. Livingstonewannabe en de prinses, ging ik ook nog verkleed als Bartel van Riet. Mijn compagnongs gingen als bedelaar en bruid. Kan u raden wat het thema was van het feestje? Verkleed-je-met-een-woord-dat-begint-met-een-B-feestje, uiteraard!
  • postte de enige echte Bartel van Riet deze foto op instagram. De zon ging plotsklaps schijnen en er daalden engeltjes neer uit de hemel.
  • kreeg ik een levensechte lama recht uit Peru.
  • zag ik de eerste kerstlichtjes opduiken in het straatbeeld.
  • wou ik niet onderdoen in de kerstsfeer, dus haalde ik mijn kersttruien boven. Het mandarijntjesseizoen luidt voor mij ook het kersttruienseizoen in.
  • smeekte mijn hertenkop om ook versierd te worden.
  • luidde ik dan ook maar het kaarsenseizoen in.

  • kon ik al wat schrappen van mijn 17-before-18 lijst. Ondertussen is hij nog verder aangevuld hoor.
  • kookte ik al 2 van de 5 keer. De spinazie zag mij wel zitten, denk ik.
  • gebruikte ik ook mijn polaroid.
  • las ik: To kill a mockingbird van Harper Lee, Elle s' appellait Sarah van Tatiana de Rosnay en Madame Bovary van Gustave Flaubert.
  • zag ik: The wolf of wallstreet, The Grand Budapest Hotel, The Notebook, Midnight in Paris, The LEGO movie, Pulp Fiction en Mr. and Mrs. Smith.
  • downloadde ik het nieuwe album 1989 van Taylor Swift, en hoewel ik vol stak met vooroordelen voor mevrouw Swift, vind ik het album steengoed. Mijn favoriet nummer is met voorsprong Blank Space. Die videoclip ook, zo mooi!

dinsdag 4 november 2014

(busy) life lately

! PAS OP ! Deze post bevat een hoop gezaag en negativisme.

Jullie hebben het de laatste tijd waarschijnlijk wel gemerkt dat er wat minder gepost wordt op We Doen Eens Zot. Dat komt omdat ik het nogal druk heb de laatste tijd, maar wat gaat er nu juist allemaal om in mijn leven? Ik dacht dat ik het even met jullie moest delen vandaag.

Ten eerste zit ik in mijn laatste jaar in het secundair. Dit brengt veel werk met zich mee zoals bijvoorbeeld een eindwerk. Mijn eindwerk draagt de titel "Feministische literatuur toen en nu: een vergelijking tussen De Tweede Sekse van Simone De Beauvoir en Waarom We Allemaal van Mars Komen van Cordelia Fine" Een hele boterham, maar om deze twee boeken te vergelijken moet ik ze natuurlijk ook gelezen hebben. 
Ja, dat zijn serieuze kloefers. Waarom het jezelf makkelijk maken als het ook moeilijk kan?

Daarnaast moet ik nu ook aan mijn toekomst gaan denken (ugh, wat een beladen woord) en ging ik in de herfstvakantie lessen bijwonen aan de Universiteit van Gent en van Leuven. Ik weet nu ongeveer 93% zeker dat ik Taal- en Letterkunde voor Frans en Nederlands wil gaan volgen.


Iets wat me echt geholpen heeft de laatste tijd zijn to-dolijstjes. Ik ben echt een fanatiek doorschrapper geworden en het geeft echt een heerlijk gevoel als ik mijn papiertje doormidden scheur nadat ik mijn laatste taakje doorstreept heb. Klinkt dat raar? 

Het is natuurlijk niet al school wat de klok slaat. Scouting maakt ook een groot en erg belangrijk deel uit van mijn leven. Nu ik leiding ben zijn er naast een hele hoop erg fijne dingen, ook veel verplichtingen bij gekomen. Zo was er bijvoorbeeld onze jaarlijkse mosselfeest waar we ons uit de naad gewerkt hebben, maar uiteraard een succes was.
Maar zoals ik al zei zijn er ook een hele hoop fijne dingen, zoals bijvoorbeeld leefweek. Dan leven we een hele week in onze scoutslokalen. Mijn iPod stond na die week vol met prachtige selfies van mijn lieve medeleiding.
Heeeei Mustang ;)
En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, kwam daar nog eens een verkoudheid bovenop. Niets erg hoor, je kent dat wel, het irritante gehoest en de constant verstopte neus. Deels natuurlijk ook mijn eigen fout, misschien was het toch niet zo een goed idee om zes keer op twaalf dagen uit te gaan, woeps... Maar hé, puntje negen van mijn 17 before 18 lijst moet ook verzorgd worden.
Als bewijs geef ik jullie de donkerblauwe wallen onder mijn ogen die toch duidelijk aanwezig zijn. Hoera voor de bril die dit allemaal bedekt!

De teller van mijn bloglovin'account staat ook heel hoog, er moet echt een serieuze blogleesmarathon gehouden worden.

Toch, na al dat gezaag en die grote afwezigheid van de laatste tijd blijven jullie hier plakken. Daarom een dikke merci! Er vinden toch steeds maar weer nieuwe mensen de weg naar We Doen Eens Zot, en dat doet me echt heel erg veel deugd. Onlangs overschreed ik ook de grens van 150 volgers, zo ronde getallen, het heeft toch iets.


woensdag 22 oktober 2014

Kleine obsessie: New Girl

Hoera! Confetti, eenhoorns, regenbogen en pinata's! 16 september 2014 zou voor eeuwig in ons geheugen moeten gegrift zijn als De Dag Waarop Het Vierde Seizoen Van New Girl Begon.
bron afbeelding
Hu? New Girl? Hoor ik u misschien denken. Foei, ga maar even in een hoekje staan en schaam jezelf omdat je deze serie niet kent. Intussen doe ik een kleine verhaalschets.
New Girl gaat over Jessica "Jess" Day die na een relatiebreuk een appartement zoekt en terecht komt op het appartement van drie mannen. Dit is het begin van de serie, maar omdat ik zelf alle mensen aan de schandpaal wil nagelen die ooit iets voor mij gespoild hebben, vertel ik verder niets.

TIJD VOOR GIF's!
bron gif
bron gif
bron gif
Zoals jullie al kunnen zien is Jess het prototype van een socially awkward persoon. En naast het altijd prachtige, donkerbruine, golvende haar en de mooiste kleren ooit, kan je dus wel zeggen dat ik en Jess dezelfde persoon zijn. Nouja, ongeveer dan.
Jess is zo iemand waarvan je wenste dat ze je beste vriendin kon zijn. Net zoals Eva Mouton eigenlijk (kijk, hier komt dus het creepy kantje van de kleine obsessie naar boven...)

TIJD VOOR MEER GIF's en FILMPJES!
bron gif
bron gif

Zo, en nu snel alle afleveringen van New Girl bingewatchen tot je bijgebeend bent. Hop!

zondag 19 oktober 2014

Dingen die mij blij maken XVIII

O jee, het was de laatste tijd zo druk in mijn leven! Ik heb amper tijd gehad om te bloggen... En ook al kan ik op dit moment mijn tijd beter besteden aan heel wat andere dingen (schoolwerk, slapen,...) ben ik heel blij dat ik even rustig kan neerzitten om nog eens te bloggen.
En omdat het bloggen en jullie lieve commentaren mij zo blij maken, ga ik vandaag jullie ook nog eens blij maken.

Dat Fab leuke dingen verkoopt, wisten we al langer, maar deze deurmat is nu toch echt wel da bomb. (Zo hebben we ook nog eens da bomb in een zin gebruikt)
Ummm, yes please! Ik heb al vaker gezegd, als er ooit iemand me meeneemt op een date met koffie, dan ben ik verkocht.
bron
Het schijnt dat je de mensheid kan opdelen in hondenmensen en kattenmensen. Ik ben noodgedwongen een hondenmens door mijn allergie aan katten. Zeker nu ik zelf een hond heb, kan ik niet weerstaan om alle honden te aaien.
bron
Maar om de kattenmensen toch te vriend te houden...
bron

Ik heb dit gewoon nodig. Meer uitleg zou overbodig zijn.
bron
Mhihihi...
bron
Tijd om mijn diepste geheim met jullie te delen. De doldwaze avonturen van Eva!
bron
Eerst borsten en nu dit. Ik denk dat we deze editie van Dingen die mij blij maken wel the naughty-edition kunnen noemen.
bron
Epic wrap battle!
bron
Om deze naughty-edition af te sluiten:
"Wat zou een betere naam zijn voor kleine borsten?"
"PETITTIES!"

Aiai, ik heb echt vakantie nodig...