woensdag 30 maart 2016

Dagen Zonder Vlees #3

De vasten is gedaan, de paaseieren zijn gevonden, ik loop permanent rond met chocolade in mijn mondhoeken, en ik eet weer vlees. Samen met de vasten is immers ook de actie 40 Dagen Zonder Vlees afgelopen. Dit is dan ook mijn laatste artikel in deze mini-reeks. 40 Dagen Zonder Vlees: the aftermath, of een andere epische titel.

Ik wil alvast beginnen met te zeggen dat ik zeker niet 40 dagen lang geen vlees heb gegeten. Ik kan me nu in allerlei bochten wringen, zeggen dat de meerderheid niet mijn fout was omdat anderen voor mij kookten, maar uiteindelijk heeft niemand me gedwongen om vlees te eten, dus is het mijn eigen verantwoordelijkheid. Friet met biefstuk, bolognaisesaus, americain, het zijn dingen die ik niet kon laten liggen. Nog een extra zorg is dat dronken Eva heel heel heel graag vleesjes eet. Ik kan me nog goed de smaak van de boterhamworst van leidingsweekend herinneren, en de spijt daarna, ja die ook. Dronken Eva heeft geen ruggengraat, zoveel is zeker.
Wat ik wel ontdekte, is dat ik op kot, wanneer ik zelf kook, helemaal geen probleem heb om vegetarisch te koken. Ik vind het zelfs makkelijker. Het meeste vlees zit namelijk verpakt in porties voor meer dan een persoon. Het enige wat ik wel echt heb gemist is kip, maar naar het schijnt is kippenvlees het minst vervuilend. Ja, ik weet het, ik ben mezelf weer aan het goedpraten.
In mijn vorig artikel schreef ik over zoektocht naar lekker, vegetarisch broodbeleg dat geen kaas is. In de Colruyt vond ik het enige potje waar helemaal geen dierlijke producten inzaten. Het beloofde mij dat het naar americain ging smaken, dat deed het niet, maar het was wel verrassend lekker. Yay daarvoor dus!

“En Eva, ging je niet een keer per week veganistisch eten?” Wel. Euhm. Het zit zo… dat is niet gelukt. Ik heb wel echt mijn best gedaan om een maal per week een veganistisch avondmaal te koken, maar dat lekje melk in mijn koffie, of de fetablokjes in mijn slaatje ben ik blijven eten. Mijn oprechte excuses, ik kruip door het stof van schaamte.
Als ik er zo over nadenk, ben ik eigenlijk wel een vrij grote loser. Ik ben ook niet in Content, de verpakkingsvrije winkel van Leuven, geraakt. Ik heb wel het adres opgezocht, en ik heb ontdekt dat de winkel op vijf minuutjes fietsen van mijn kot ligt. Kijk, je moet ook die kleine overwinningen meerekenen.
De extra uitdaging om minder afval te hebben, is dus in het opzicht van verpakkingen niet zo goed gelukt. Ik heb wel amper eten moeten weggooien, de diepvriezer is mijn beste vriend op kot. Ik heb dan ook veel minder schuldgevoel als ik een iets opwarm. Soms zou ik heel graag de keuken binnenkomen en heel luid verkondigen dat ik mijn eten heb gemaakt dat nu in de microgolfoven staat en niet mijn mama.  Misschien na de paasvakantie.
Het eten van seizoensgroenten is ook goed gelukt. Ik at spruitjes –hoewel Samson en Gert mij ervan overtuigd hebben dat dat niet te eten is-, champignons, witloof, spinazie en veldsla met hopen.
Oké, misschien ben ik dan toch niet zo’n grote loser.


Zoals ik in het begin al zei, vind ik vegetarisch zijn op kot echt handig. Ik ga mezelf de superlekkere kant en klare lasagne van de Colruyt niet ontzeggen, en van tijd tot tijd zal ik ook nog eens kip maken. Maar drie van de vier keer vegetarisch eten, is toch ook al niet slecht. Verander de wereld, begin bij jezelf zeg ik dan.

dinsdag 15 maart 2016

Temptation Island Extravaganza

Ik heb een bekentenis te maken, ik zit aan de Temptation Island. Leren wordt uitgesteld, afspraken worden gemaakt en de spanning stijgt op woensdagavond.
Temptation Island heeft mijn leven veranderd, kan ik wel stellen. Zo gebruik ik te pas en te onpas het zinnetje "ik ben hier om het hartje te breken" van verleidster Jolyn, of vraag ik aan vrienden of ze "gepraat of gepraat gepraat" hebben met jongens. Het programma zit nu eenmaal heel goed in elkaar, spanning en sensatie wisselen af met hoogintellectuele passages. Ik kan er niet aan doen.

Temptation Island is op zich al heel plezant, maar weet u wat veel dingen nog plezanter maakt? Alcohol.
Daarom heb ik speciaal voor eenieders vermaak elke aflevering goed geobserveerd en met veel zorg een drankspel gemaakt. Of zoals Shady zou zeggen: "Have no fear het drankspel is here!"

Haal uw drankjes boven en schuif uw scrupules aan de kant.


donderdag 3 maart 2016

Dagen Zonder Vlees #2

Voor ik het goed en wel besefte, was ik al drie weken vegetarisch aan het eten, en dat moet gevierd worden met een artikeltje over mijn bevindingen.
Zoals ik in mijn vorig artikel al schreef, deden wij thuis ook al eens mee met Dagen Zonder Vlees. Nu zit ik echter op kot en kook ik dus vier keer per week zelf. Het is jammer genoeg niet meer de beentjes onder tafel schuiven, maar ook zelf aan het werk gaan, en dat is wel een grotere uitdaging.

Laten we eerst beginnen met de harde cijfers. Volgens de DZV-teller heb ik nu al 299 m² bespaard. “Red de aarde enal!” zeg ik dan. Zoals u ook kan lezen heb ik (nog maar) een keer vlees gegeten, en dat was dan nog een geval van overmacht. Als anderen voor u koken is het moeilijk om vegetarisch te eten. Zeker als eten dan nog eens pasta met broccoli, kruidenkaas en spekjes is.


Als ik zelf kook zijn er gelukkig een heleboel blogs die me verder helpen met vegetarische recepten. Ik heb al receptjes van De Groene Meisjes en Jonge Sla uitgeprobeerd, allemaal heel lekker.
Deze maand is ook mijn zoete aardappelontmaagding gebeurd. Ik had het nog nooit geproefd, maar ik maakte dit recept van De Groene Meisjes (mits enkele aanpassingen, ik kruidde de stoofpot met de kruiden die ik al staan had en de groene kool werd spinazie). De smaak was eventjes wennen, maar het viel beter mee dan ik verwacht had.


Ik was sowieso al een vrij gezonde studente. Mijn dagelijkse portie groenen kreeg ik netjes binnen, en ik kookte bijna altijd zelf, dus op zich is het voor mij niet zo’n grote verandering.
Het is wel nogal aanlokkelijk om al snel naar de “kant en klare” vleesvervangers te grijpen. Naar die vegi-alternatieven waarbij ik me afvraag hoe ze dat doen, zo’n schnitzel naar schnitzel laten smaken zonder er vlees in te draaien. Heel veel van die burgers hebben ook een lekker, knapperig paneermeelkorstje. Het tijdschrift EOS heeft echter een onderzoek gedaan naar die zogenaamd gezonde vleesvervangers, en dat was wel even slikken. Ze stelden enkele simpele richtlijnen op waar u op moet letten bij het kopen van die producten. Brave burger als ik ben ging ik dus alle vegetarische burgers af bij de Colruyt om tot het besluit te komen dat er bitter weinig “goede burgers” in de aanbieding zijn.
Nu probeer ik dus meer kikkererwten, linzen en champignons als vleesvervanger te gebruiken, maar daar is wel eventjes een mentale klik voor nodig. Ik ben heel gewoon om een mooi bord in drie delen voor mij te hebben staan. Vleesje, patatjes en groentjes, maar op zich is dat niet echt nodig.

Dagen Zonder Vlees kondigde dit jaar ook twee extra uitdagingen aan: minder verpakking en meer seizoensgroenten. Die twee dingen zijn niet mijn sterkste kant. Zoals u al misschien weet heb ik een grote voorliefde voor de Colruyt. Nu zie ik mezelf nog niet naar de supermarkt gaan met lege glazen bokalen of katoenen zakjes.
Er is in Leuven naar het schijnt wel een verpakkingsvrije winkel, Content, maar daar ben ik jammer genoeg nog niet geraakt. Misschien moet ik daar eens een projectje van maken.
De tweede uitdaging, meer seizoensgroenten, loopt wel vrij vlot. Blijkbaar zijn spinazie, veldsla en witloof nu in het seizoen, en daar ben ik heel blij mee! Ik probeer zo veel mogelijk verse groenten te eten, bij de ene groente is dat al makkelijker dan bij de andere. Ooit al een hele zak spinazie op uw eentje opgegeten? Nou dan gaan er dus dingen van kleur veranderen, als u begrijpt wat ik bedoel.
Prei is ook de perfecte kotgroente, één prei is net voldoende voor een persoon, dus dat kan ik enkel toejuichen.
Verder is ook de diepvriezer mijn beste vriend geworden. Dat is vooral heel handig als u maar voor een persoon kookt, want er de meeste ingrediënten kan u gewoon niet in hoeveelheden voor een maaltijd kopen.

Omdat ik graag moeilijk doe, had ik voor mezelf nog een extra uitdaging toegevoegd: een maal per week veganistisch. Dat valt eerlijk gezegd toch een beetje tegen. Het vegetarisch eten is allesbehalve een opgave, eerder een verandering van gewoonte, maar ik betrap mezelf erop om een beetje droevig te zijn op veganistische dagen. Eieren en melk zijn makkelijk weg te laten, maar vooral de kaas schrappen vind ik moeilijk.
Over kaas gesproken, ik ben nog op zoek naar deftig vegetarisch broodbeleg. In het vegetarische rek in de supermarkt zijn er wel een paar klaargemaakte slaatjes, maar toen ik de ingrediënten erop na las, schrok ik nogal. In heel veel van die slaatjes zit namelijk vis, en ook dat eet ik niet.
Het enige makkelijke en lekkere alternatief voor kaas vind ik humus, maar dat komt nu toch ook al een beetje mijn oren uit. Enfin, op zoek dus naar een makkelijk, gezond, vegetarisch en/of veganistisch broodbeleg, liefst ook eentje dat ik niet zelf moet maken.


Ik heb nog goede moed voor de volgende 20 dagen, het doet wel eens deugd zo gezond eten. Daarbij ben ik door al die diertjes te redden mijn karma torenhoog aan het opbouwen, benieuwd wanneer ik daarvoor iets terugkrijg. Voor wat hoort wat hé jongens.