maandag 9 maart 2020

De Kronieken van Vera

préface

Op een druilerige woensdag ontwaart de schrijfster van dit manuscript een blauwige schijn in een plasje langs de kant van de weg. Het is een badge van het naburig ziekenhuis. Twee trieste ogen staren haar aan vanop dat hard stuk plastic. Naast de foto staan de woorden “Vera” en “hoofdverpleegkundige” vetgedrukt. Vera’s gezicht, met een kin die naadloos overloopt in haar nek, met haar kortpittig kapsel, kijkt met vragende ogen de schrijfster aan. Alsof ze smeekt om aandacht, smeekt om interessant bevonden te worden. Dit zijn de kronieken van Vera, de vermoeide verpleegkundige.



episode 1: Amor, amor
Wanneer Vera thuiskomt, wordt ze begroet door een leegte. Geen kinderen. Geen liefhebbende echtgenoot. Geen huisdier. Of toch niet meer. Walter was er ooit wel geweest, een saaie streepjeskat, zo eentje van dertien in een dozijn. Vera had hem gered uit het asiel, hem overladen met een stortvloed aan liefde. Liefde die Walter niet bleek te aanvaarden. Geen kopjes, geen gespin op haar schoot. Alleen maar wat agressief geblaas en een rug zo krom dat hij bijna in twee knapte. Op een dag liet Vera per ongeluk het raam van de badkamer openstaan. Walter was ervandoor gegaan en nooit meer teruggekeerd. Soms vroegen haar collega’s naar Walter. Er plakte immers nog steeds een foto van de kater op de binnenkant van haar locker in het ziekenhuis. Dan zei ze dat ze Walter had moeten weggeven aan de buurvrouw. “Pure noodzaak, blijkbaar had ik zware allergie. Niets aan te doen. Het breekt mijn hart.” Dat van die allergie was gelogen. Dat hij bij de buurvrouw zat was echter wel waar. Twee dagen na zijn verdwijning spotte Vera hem terwijl hij kopjes gaf aan die blonde del van nummer 28.

Het is de onvrijwillige eenzaamheid die haar telkens weer overvalt wanneer ze de deur van haar appartementje opent. Onvrijwillig inderdaad. Vera probeerde wel, ze deed haar best, maar haar best bleek weeral toch niet genoeg te zijn. Liefde is houden van elkaar en niet zo maar houden van. Jaren geleden had ze een kortstondige relatie gehad met Ruud van een verdiep hoger. Ze kwamen elkaar tegen in de ondergrondse parking. Vera moest die dag alleen maar de deur uit voor boodschappen waardoor ze de moeite niet had genomen om er deftig uit te zien. In haar op de draad versleten joggingbroek en met vettige haren liep ze tegen Ruud aan. Ze raakten toevallig aan de praat. Vera had het moeten weten, dat Ruud niets voor haar was. Ze had het die eerste dag al moeten weten op het moment dat hij met veel moeite de ondergrondse parking uitreed op zijn elektrische step. Dat verdomde ding waar hij zo trots op was dat het zo nodig mee binnen moest in de cafés en de restaurants waar ze op date gingen. Als een idioot denderde hij ermee door de straten van de stad terwijl Vera hem met moeite kon bijhouden op haar aftandse damesfiets.
Die eerste rode vlag negeerde ze als een blinde maar dolenthousiaste zwemmer. Ze had het moeten weten, dat Ruud niets voor haar was, toen hij na hun eerste vrijpartij zich meteen aankleedde, het raam opentrok en een sigaret opstak.  Ze had het moeten weten toen hij haar liet bladeren door de map op zijn pc met printscreens van de LinkedIn-profielen van al zijn bedpartners. Het waren er drie. Maar Vera sloot de ogen en zwom halsstarrig verder. Er werd immers voor het eerst in al die jaren van haar gehouden.
De citytrip naar Barcelona was echter het breekpunt. Het exacte moment dat hij zijn identiteitskaart bovenhaalde bij de luchthavensecurity wist ze het: Ruud is niets voor mij. In een oogopslag zag ze onder het titeltje ‘naam’ niet Ruud maar Rudy staan. Met een y-grec inderdaad. 

Geen enkele keer gedurende die drie dagen Barcelona merkte Rudy haar afstandelijkheid op. De avond van de laatste dag, terwijl hij op de kamer naar een voetbalmatch van Club Brugge keek, zat Vera in de lobby van het hotel een boek te lezen. Toen ze opkeek, zag ze over haar een grote man zitten. “Ernst,” zo stelde hij zichzelf voor. Ernst droeg een zwarte coltrui en had een ringetje in zijn rechteroor en Ernst vertelde boeiende verhalen terwijl hij lang oogcontact hield.
Toen ze een sms kreeg waarin te lezen stond “voetbalmatch gedaan” gevolgd door een tweede sms met een emoji van een aubergine en twee waterdruppeltjes, stond ze aarzelend recht. Ernst nam haar zacht maar streng bij haar pols en zei: “Zet vannacht als je naast hem ligt Fifty ways to leave your lover van Paul Simon op.”




zondag 5 januari 2020

Nieuwjaarsbrief voor 2020


Mechelen, 5 januari ’20
Liefste vrienden

Als ik mijn nieuwjaarsbrief van 2019 herlees dan lijkt het alsof ik nipt strompelend het nieuwe jaar haalde.  Als ik mijn nieuwjaarsbrief van 2019 herlees, dan denk ik dat ik voorzichtig mag zeggen dat dit jaar een jaar van persoonlijke groei is geweest. Ik behaalde mijn master, begon prompt aan een volgende, leerde mijn maag en darmen gelukkig houden, werd verliefd op mijn eigen lichaam. Ik gaf een laatste handdruk aan mijn psycholoog, herontdekte waar ik gelukkig van werd, waar ik onrustig van werd. Ik leerde op wie ik kon bouwen en vertrouwen en ik moest mezelf opnieuw leren hoe je op mij kon bouwen en hoe je mij kon vertrouwen.

2020 mag in al haar schoonheid het jaar van persoonlijke bloei worden. Wie weet wat ons te wachten staat in dit jaar dat zo evenwichtig klinkt. Twintig-twintig, ook al beweert de Taalunie dat haar voorkeur uitgaat naar tweeduizendtwintig. Laat 2020 dan maar het jaar worden dat ik stevig met mijn voeten op de evenwichtsbalk sta. Mijn blik op oneindig, met een focus waar de Knack jaloers op zou zijn. Een perfecte balans tussen rust en activiteit, tussen intellect en dwaasheid. Een equilibrium tussen werk en ontspanning, tussen mezelf en de ander. Al mijn chakra’s in een lijn, zo recht en strak als de lederen evenwichtsbalk in mijn oude turnzaal waar de muren besmeurd zijn met krijt en het ruikt naar een mengsel van zweet en turnmatten of is het zweet in turnmatten.

Klinkt als een fantastisch jaar, niet? Nee, inderdaad niet. Laat ons even alles omdraaien. Misschien laat ik dit jaar het evenwicht aan de politiek en ga ik zelf even lekker een stukje radicaliseren. Alle grenzen toe voor pessimisten en doemdenkers. Mijn hart met prikkeldraad afgezet voor iedereen die er zomaar platvloers wil overstappen. Maar voor enthousiastelingen, voor bezielers, voor mensen die om mij geven, voor hen voer ik een extreem opengrenzenbeleid. Dit jaar ben ik de megalomane zot die toetert hoe geweldig ik het vind om om half elf 's avonds soep te maken en ik roep door mijn megafoon hoe rustig ik daarvan word. Ik trek mijn fluogewaad aan en hou een zitstaking omdat ik iedereen wil laten weten hoe fantastisch ik me voel. Misschien steek ik twee weken nadien een paar autobanden in de fik in het midden van de Grote Markt omdat iemand een klein gaatje in mijn prikkelbedrade hart wist te knippen. Maar bekijk mij zeker ook op het zevenuurjournaal waar ik achter Linda De Win loop te zwaaien met een groot kartonnen bord waarop “ik ben intelligent en grappig en ik weet het van mezelf” staat te lezen. Een halfuur later open je je Twitter en lees je 37 onsamenhangende tweets over alle podcasts waar ik naar luister en wat ik daaruit leerde. Ja, dit jaar trek ik partij voor mezelf en verkies ik mij tot president, tot dictator van mijn leven.

Dan rest mij enkel nog presidentieel iedereen gelukkig Nieuwjaar te wensen via mijn toespraak die op alle radiozenders en televisiekanalen tegelijk uitgezonden wordt. Ik sta op de poster in je klaslokaal en kijk diep in je ogen om je te steunen in alles wat je doet. Ik rinkel en tinkel met mijn kop op de 2-euromunt in je broekzak zodat je me nooit vergeet. Ik knipoog dictatorgewijs op de blikken koekendoos van Delacre met boven mij in zwierig handschrift “mijn beste wensen voor 2020”. 

Vanwege uw vriendin en immer uw kapoen
Eva

donderdag 19 september 2019

Klachtenbrief aan klierkoorts


Beste meneer Klierkoorts

In deze halve koortsdroom die sinds kort, door uw schuld, mijn leven is geworden had ik u graag geadresseerd en op uw plaats gezet. Slechts eenmaal zal ik mij mild opstellen en die beurt komt er nu aan. Mijn excuses dat ik u zonder uw medeweten een gender toeken. Dat is niet van mijn gewoonte, al denk ik dat het mannelijk geslacht in dit geval zeer van toepassing is. Want jij bent trash net zoals alle mannen. Daarenboven is er een groter mannelijk percentage dat ongevraagd vrouwelijke lichamen binnendringt. Tot zover het mild zijn, maar nu we toch over dit woord aan het struikelen zijn. Wist u dat ik door u zomaar hopsakee mijn milt kan scheuren door te zware dingen op te tillen. Vind gij dit nu normaal?

Dat komt hier mijn lichaam binnengeslopen en terroriseert niet enkel mijn geweldige gezondheid maar ook mijn (semi-)onberispelijke reputatie. “Oh heb je klierkoorts, Eva? Je weet wat ze daarvan zeggen hé, dat het de kuskesziekte is.” Hou je bek, Sonja en stop met die wenkbrauwen zo veelzeggend op te trekken. Dat is nog niet het ergste feit op het vlak van reputatie. Moest ik even soa-gespreksgewijs gaan aankondigen dat ik klierkoorts had aan iedereen waarmee ik een glas of iets meer gedeeld had in het nabije verleden. Het was als het ware een oefening op vertellen dat ik chlamydia heb. Alleen is chlamydia op te lossen met één simpel pilletje en blijft u “voor onbepaalde duur, maar reken toch maar minstens op zes weken” in mijn lijf ronddolen.

Die slechte reputatie kan ik misschien nog wel aan, maar kunnen we het alstublieft wat rustiger aandoen in alle andere opzichten. Keelpijn, hoofdpijn, koorts, amandelen als pingpongballen, zweetaanvallen, voortdurende vermoeidheid, misselijkheid. Iemand is hier een beetje een strever aan het zijn hoor, meneer Klierkoorts. Doe wat rustig aan, straks krijgt u een burn-out. Het was al geen geheim dat ik met momenten de hottest bitch in town ben, maar toen mijn lichaamstemperatuur eergisteren in 20 minuten een halve graad steeg tot een zorgwekkende 39,2°C ging het er toch wat over.

Blijkbaar kan die hevige vermoeidheid nog enkele maanden blijven aanslepen. Ik heb geen al te druk leven, maar om iedere keer nadat ik een douche neem drie uur te moeten slapen … Dan zitten we op een gepensioneerdenniveau van tijdsbesteding. Ach o wee, kijk mij nu, 22 jaar in de fleur van haar leven en getroffen in hart en klieren door uitschot gelijk u. Schaam u.
Uw tijdsmanagement kon trouwens ook beter hé. Over enkele dagen begin ik mijn nieuw academiejaar in een gloednieuwe richting. Als blijkt dat er ook maar iets in die opleiding misloopt omwille van u, ik kom je persoonlijk opzoeken. Ik weet u namelijk wonen, u woont in mij. Daarenboven, laten we dit niet kleiner maken dan het is, neemt u mij een heel aantal goeie feestjes af. Ik mag hopen dat ik tegen de eerste weekends van oktober weer volledig op mijn dansbenen sta. Wie moet anders al mijn scoutsvrienden steunen? En zie maar dat tegen dan die lever van mij ook gefixt is. Die gele blos die mijn wangen kleurt vanwege mijn slechte leverwaarden staat me niet echt.

Bon, ik denk dat mijn boodschap overgekomen is. Ik denk dat ik nu weer een uurtje of twee moet slapen aangezien mijn vingers over het keyboard getokkeld hebben en dat is me toch een zeer intensieve bezigheid waar ik even van moet bekomen. Pak je biezen en vergeet niet die vieze witte smurrie op mijn gezwollen amandelen mee te nemen, ik moet er letterlijk van overgeven.

Met vriendelijke groeten
Uw huisgenoot
Eva

maandag 2 september 2019

Een ode aan de man pt. 2

Bon, het gerucht gaat de ronde dat ik nog steeds vrijgezel ben, een oude vrijster dus met andere woorden. Nochtans barst Vlaanderen haast uit zijn voegen als het aankomt op vriendelijke, progressieve, feministische mannen die je niet ghosten of alleen met je praten na een bepaald aantal alcoholconsumpties. Het zal dus aan mij liggen want aan de mannen die zich begeven op een niet nader genoemd online datingplatform zal het niet liggen. Enige exempla om mijn zaak hard te maken? U vraagt, wij swipen.










Sinds een paar maanden heb ik Tinder en de romantiek altesamen half overboord gegooid en zie ik het nu eerder als een soort van antropologisch onderzoek. Regels van het onderzoek:
1. Alle mannen die Adam heten moet je naar rechts (dat is de goede kant) swipen.
2. Hetzelfde geldt voor alle mannen die Jef heten.
Die eerste regel is vrij voor de hand liggend. Adam en Eva, dat is een match made in de Hof van Eden. Onze trouw zou een knaller van een feest zijn waarover ik niet met het woord "huwelijk" maar met het woord "zondeval" zou praten. Een zaal versierd met slangen en appels, wat een droom.
De tweede regel werd ingesteld omwille van het volgende.

Regel 2bis is uiteraard dat ik alle Jeffen in kwestie ook op de hoogte moet stellen van de naam van mijn geboorteknuffel om nadien nooit meer iets te laten weten.

Verder zijn er geen regels behalve dan dat ik moet proberen om niet al te onbeleefd of onvriendelijk over te komen. Soms probeer ik gewoon grappig te zijn maar dat is nogal moeilijk gezien mijn geslacht en gezien dat grappige vrouwen echt heel bedreigend overkomen, ik snap dat.



Al bij al denk ik dat er ergere manieren zijn om benaderd te worden met een dickpic, waarvoor dank, Victor.

 Nils was ook een poëet. Gelukkig wel in het Engels, want in die taal kon hij zich beter uitdrukken, zei ie. Goede keuze, Nils, zo vermijd je al zeker de dt-fouten. Het is echter niet zo, Nils, dat omdat ik Taal- en Letterkunde studeerde, dat ik als een blok zou vallen voor jouw Shakesperiaanse charmes. Zeker niet omdat je sonetten geen steek hielden, Nils. En ook omdat je ze wekenlang bleef sturen, zelfs toen ik er al wekenlang niet meer op antwoordde.

En dan nog even de inzendig van Jonas, Jeroen en Daan. Bedankt voor jullie bijdrage, jongens.



Heel af en toe laat ik toe dat mensen mijn Tinder overnemen, dat gaat steeds gepaard met geweldige resultaten. Als uitsmijter dan maar deze korte conversatie met in de hoofdrol Simone gespeeld door Simone en Eva gespeeld door Bram.


Mijn oprechte excuses aan alle mannen die zich in een straal van 23 km van mij begeven.

maandag 27 mei 2019

Een Vlaams Belangrijke Bloemlezing

Dit zijn mijn favoriete zinnen en uitspraken van het Vlaams Belang of van mensen die zich met deze partij verbinden. Allen met bronvermelding.


In verband met migratie

Met de migratiestromen uit het verleden hebben we onze handen al vol. De deur moet dicht. Niet uit racisme of haat tegen hen die buiten onze deur staan, maar uit liefde voor wie binnen ons huis woont. (Verkiezingsprogramma 2019, p.25)


Dat heeft niets met racisme, bekrompenheid of egoïsme te maken, maar alles met gezond verstand, zelfbehoud en een leefbare toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.26)

In verband met veiligheid

Luidruchtige anti-aanrandingsalarmen zijn een goede manier om criminelen af te schrikken of nabije burgers aan te zetten om in te grijpen. Het Vlaams Belang wil dat gemeentes zulke toestellen ter beschikking stellen van senioren en vrouwen. (Verkiezingsprogramma 2019, p.52)


Misschien zou het correcter zijn om het een aanrandingsalarm te noemen, aangezien het gaat over iets wat geluid zou maken indien iemand aangerand wordt. Want met dat prefix anti- erbij, hef je dat eigenlijk een beetje op.
En voor wie zich afvraagt wat dat dan is, het is een apparaatje dat een hels geluid maakt zodat "mannen die nog wel de Westerse waarden aanhangen en vrouwen beschermen en in bescherming nemen, dat die ook zullen optreden tegen dat wat er op dat moment gebeurt." (Anke Vandermeersch, in een interview met GVA bij het uitdelen van het (anti-)aanrandingsalarm)

In verband met onderwijs
Een ingenieursdiploma is van grotere waarde voor onze samenleving dan een diploma genderstudies.(Verkiezingsprogramma 2019, p.75)


Op de stelling: In de kleuterklas moet het thema homoseksuele relaties aan bod komen 
"Helemaal oneens. Laat kinderen, kinderen zijn. Seksualiteit maakt geen wezenlijk onderdeel uit van de leefwereld van kleuters, dus laten we dat zo houden." (De Stemwijzer, standpunten VB)

In verband met het gezin
De eerste en belangrijkste kern van de samenleving is het traditionele gezin, waarvan de waarde maatschappelijk erkend en gewaarborgd wordt door het huwelijk tussen man en vrouw.
(Beginselverklaring Vlaams Belang, punt 5 (van de 5 punten))

In verband met "ethische kwesties" zoals euthanasie, abortus, holebi's en transgenders

Wij waren tot voor kort tegen abortus en euthanasie, maar leggen ons vandaag neer bij de bestaande wetgeving. Wij zeggen uiteraard neen tegen een versoepeling. Idem voor het homohuwelijk. Ik ga dat niet meer afschaffen. Ik ben wel voor het traditionele huwelijk. Alleen in de transgendergekte loop ik niet mee. 
(Tom Van Grieken in De Zondag)

Graag vestig ik nog uw aandacht op enkele woorden door middel van markering.

Wij waren tot voor kort tegen abortus en euthanasie, maar leggen ons vandaag neer bij de bestaande wetgeving. Wij zeggen uiteraard neen tegen een versoepeling. Idem voor het homohuwelijk. Ik ga dat niet meer afschaffen. Ik ben wel voor het traditionele huwelijk. Alleen in de transgendergekte loop ik niet mee. 

Voor het Vlaams Belang zijn principes belangrijker dan modieuze standpunten of deelname aan de macht. Ook wij zijn tegen de discriminatie van ‘holebi’s’, maar is het feit dat zij niet kunnen trouwen of kinderen adopteren wel discriminatie? We menen van niet. Wij blijven er ook bij dat een adoptierecht voor homokoppels niet strookt met het uitgangspunt dat de belangen van het kind voorop staan. Zeker voor adoptiekinderen moet blijven gelden dat zij recht hebben op een vader én een moeder.
(artikel op de site van Vlaams Belang naar aanleiding van de goedkeuring van adoptie bij holebi-ouders)

In verband met cultuurbeleving

Cultuursubsidies mogen niet dienen voor de zelfbediening van een zelfverklaarde cultuurelite die zich bezig houdt met experimentele projecten waar slechts zijzelf in geïnteresseerd is, maar moeten kunst stimuleren die de interesse wekt van brede lagen van de bevolking.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.96)

In de subsidievoorwaarden voor koren en orkesten moet vastgelegd worden dat ze ook aandacht moeten besteden aan werken uit het Nederlandse taalgebied.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.96)

Extra inspiratie voor vernieuwende werken uit het Nederlandse taalgebied, kan misschien in het Verkiezingsprogramma zelf gevonden worden. Mits enkele keurig geplaatste witregels, zijn sommige zinsneden haast poëzie.

Met de migratiestromen uit het verleden
hebben we onze handen al
vol
De deur moet dicht.
Niet uit racisme of haat
tegen hen die buiten onze deur staan,
maar uit liefde
voor wie binnen ons huis woont.

In verband met klimaat

oeps, er is geen hoofdstukje over het klimaat in het Verkiezingsprogramma. Nou ja behalve dit stukje dan.
Het Vlaams Belang doet alleszins niet mee aan de klimaathysterie die ons door bepaalde linkse partijen en beroepsagitatoren opgedrongen wordt met steun van de media en grote delen van het onderwijs. [...] Het hysterische klimaatalarmisme dreigt bovendien te leiden tot ondoordachte maatregelen [...] Tegenover de politieke recuperatie van apocalyptische angstzaaierij plaatst het Vlaams Belang een optimistisch klimaatrealisme dat jongeren wil aanmoedigen tot nadenken over de problemen met ons leefmilieu en het zoeken naar oplossingen om onze omgeving properder en gezonder te maken.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.88)


Tot slot, ik heb me tot hiertoe gedragen, dus mag ik van mezelf een klein aanvalletje ad hominem doen.
Ik klamp mij vast aan hoop en aan mijn groenrode bubbel waarin ik leef. Een beetje zoals deze haartjes zich vastklampen aan het voorhoofd van Tom Van Grieken

zondag 19 mei 2019

19 mei '19


Hoe geordend oma's herinneringen vroeger waren, zo gedesoriënteerd lijken de mijne soms te zijn. In oma's brein liepen er honderden lijnen tussen iedereen zodat elke persoon eigenlijk ne Keppens was. Of iets te maken had met Ukkel, dat kon ook.
Mijn brein vult zich met een wirwar van wazige indrukken van een klein meisje in een groot hoekhuis in Evere.

's Ochtends wakker worden onder het felblauwe, prikkende deken dat zo zwaar was dat het je dieper en dieper in het logeerbed leek te drukken. Gaan piepen in de slaapkamer van oma en opa om dan op de oude, aftandse hometrainer te proberen klauteren. Iets wat nooit leek te lukken zonder de helpende hand van opa die zo groot en sterk was dat het leek alsof hij slechts één vinger hoefde te bewegen om je op het zadel te krijgen. Oma die zich terwijl bekijkt in de ovalen spiegel met sierlijke, zilveren lijst die op de tafel naast het raam staat.
Er gebeuren gekke dingen in dat huis, want de lichtschakelaars zijn zwart terwijl alle lichtschakelaars die je kent wit zijn. En er zit een raam in de deur dat apart open kan. En er wordt soep gegeten voor elk middagmaal, elke middag. Er zitten soms wormpjes in de kleine appels die op de tafel met plakkerige toile-cirée in de tuin liggen. En nog het meest magische en gekke van alle dingen is dat er water uit de kraan komt als je een grote pomp op en neer beweegt.

Op een middag vind ik op de grote steen naast het poortje naar de tuin een neergestort vogeltje. Twee grijzige, ontzettend grote ogen op een nat, plat lijfje liggen in een plasje vocht. Hadden ze die idiote klok met vogelgeluiden al gehad, had je hem kunnen horen tikken toen ik opa over mijn vondst vertelde. Oma nam me mee naar de keuken en zei dat ik nooit meer iets over dode vogeltjes aan opa mocht vertellen. Dode vogeltjes maakten hem droevig.



27 april '19
Ik weet niet hoe perkament eruit ziet.
Mijn vingers hebben nog nooit een geweekte, opgespannen, afgeschraapte beestenhuid gevoeld.
Ik weet dus niet wat schrijvers bedoelen als ze zeggen dat oudemensenvel als perkament is.

Oma's vel lijkt op vershoudfolie.
De folie spant zich op sommige plekken over de blauwe aders die over haar handen lopen, op andere plekken lijkt het losser te zitten. Blauwe aders op bleke handen.
Een gorgonzoma (zie het door de vingers, zie het tussen haakjes. De sfeer is hier al zwaarmoedig genoeg, vind je niet.)
Het patroon keert in alle zachtheid terug op de slapen van de baby die ze onbeholpen maar routineus vasthoudt. Léa grijpt met haar spitse vingers naar de foliehuid en ik heb haast schrik dat ze erdoor zou priemen. Zoals je met je vingers het plastic doorboort van ingepakte appels.
Ter bescherming leg ik mijn hand tussen die van hun. Mijn handpalm voelt Léa's, warme levendigheid en de andere kant voelt de koele berusting van oma.
Het is mooi om daar zo minutenlang te zitten, te kijken, te voelen, tijd te nemen.
Om nooit meer te vergeten.



maandag 29 april 2019

Een ode aan de man

Een ode aan de man aan de hand van enkele screenshots zonder context geschoten op Tinder.