maandag 27 mei 2019

Een Vlaams Belangrijke Bloemlezing

Dit zijn mijn favoriete zinnen en uitspraken van het Vlaams Belang of van mensen die zich met deze partij verbinden. Allen met bronvermelding.


In verband met migratie

Met de migratiestromen uit het verleden hebben we onze handen al vol. De deur moet dicht. Niet uit racisme of haat tegen hen die buiten onze deur staan, maar uit liefde voor wie binnen ons huis woont. (Verkiezingsprogramma 2019, p.25)


Dat heeft niets met racisme, bekrompenheid of egoïsme te maken, maar alles met gezond verstand, zelfbehoud en een leefbare toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.26)

In verband met veiligheid

Luidruchtige anti-aanrandingsalarmen zijn een goede manier om criminelen af te schrikken of nabije burgers aan te zetten om in te grijpen. Het Vlaams Belang wil dat gemeentes zulke toestellen ter beschikking stellen van senioren en vrouwen. (Verkiezingsprogramma 2019, p.52)


Misschien zou het correcter zijn om het een aanrandingsalarm te noemen, aangezien het gaat over iets wat geluid zou maken indien iemand aangerand wordt. Want met dat prefix anti- erbij, hef je dat eigenlijk een beetje op.
En voor wie zich afvraagt wat dat dan is, het is een apparaatje dat een hels geluid maakt zodat "mannen die nog wel de Westerse waarden aanhangen en vrouwen beschermen en in bescherming nemen, dat die ook zullen optreden tegen dat wat er op dat moment gebeurt." (Anke Vandermeersch, in een interview met GVA bij het uitdelen van het (anti-)aanrandingsalarm)

In verband met onderwijs
Een ingenieursdiploma is van grotere waarde voor onze samenleving dan een diploma genderstudies.(Verkiezingsprogramma 2019, p.75)


Op de stelling: In de kleuterklas moet het thema homoseksuele relaties aan bod komen 
"Helemaal oneens. Laat kinderen, kinderen zijn. Seksualiteit maakt geen wezenlijk onderdeel uit van de leefwereld van kleuters, dus laten we dat zo houden." (De Stemwijzer, standpunten VB)

In verband met het gezin
De eerste en belangrijkste kern van de samenleving is het traditionele gezin, waarvan de waarde maatschappelijk erkend en gewaarborgd wordt door het huwelijk tussen man en vrouw.
(Beginselverklaring Vlaams Belang, punt 5 (van de 5 punten))

In verband met "ethische kwesties" zoals euthanasie, abortus, holebi's en transgenders

Wij waren tot voor kort tegen abortus en euthanasie, maar leggen ons vandaag neer bij de bestaande wetgeving. Wij zeggen uiteraard neen tegen een versoepeling. Idem voor het homohuwelijk. Ik ga dat niet meer afschaffen. Ik ben wel voor het traditionele huwelijk. Alleen in de transgendergekte loop ik niet mee. 
(Tom Van Grieken in De Zondag)

Graag vestig ik nog uw aandacht op enkele woorden door middel van markering.

Wij waren tot voor kort tegen abortus en euthanasie, maar leggen ons vandaag neer bij de bestaande wetgeving. Wij zeggen uiteraard neen tegen een versoepeling. Idem voor het homohuwelijk. Ik ga dat niet meer afschaffen. Ik ben wel voor het traditionele huwelijk. Alleen in de transgendergekte loop ik niet mee. 

Voor het Vlaams Belang zijn principes belangrijker dan modieuze standpunten of deelname aan de macht. Ook wij zijn tegen de discriminatie van ‘holebi’s’, maar is het feit dat zij niet kunnen trouwen of kinderen adopteren wel discriminatie? We menen van niet. Wij blijven er ook bij dat een adoptierecht voor homokoppels niet strookt met het uitgangspunt dat de belangen van het kind voorop staan. Zeker voor adoptiekinderen moet blijven gelden dat zij recht hebben op een vader én een moeder.
(artikel op de site van Vlaams Belang naar aanleiding van de goedkeuring van adoptie bij holebi-ouders)

In verband met cultuurbeleving

Cultuursubsidies mogen niet dienen voor de zelfbediening van een zelfverklaarde cultuurelite die zich bezig houdt met experimentele projecten waar slechts zijzelf in geïnteresseerd is, maar moeten kunst stimuleren die de interesse wekt van brede lagen van de bevolking.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.96)

In de subsidievoorwaarden voor koren en orkesten moet vastgelegd worden dat ze ook aandacht moeten besteden aan werken uit het Nederlandse taalgebied.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.96)

Extra inspiratie voor vernieuwende werken uit het Nederlandse taalgebied, kan misschien in het Verkiezingsprogramma zelf gevonden worden. Mits enkele keurig geplaatste witregels, zijn sommige zinsneden haast poëzie.

Met de migratiestromen uit het verleden
hebben we onze handen al
vol
De deur moet dicht.
Niet uit racisme of haat
tegen hen die buiten onze deur staan,
maar uit liefde
voor wie binnen ons huis woont.

In verband met klimaat

oeps, er is geen hoofdstukje over het klimaat in het Verkiezingsprogramma. Nou ja behalve dit stukje dan.
Het Vlaams Belang doet alleszins niet mee aan de klimaathysterie die ons door bepaalde linkse partijen en beroepsagitatoren opgedrongen wordt met steun van de media en grote delen van het onderwijs. [...] Het hysterische klimaatalarmisme dreigt bovendien te leiden tot ondoordachte maatregelen [...] Tegenover de politieke recuperatie van apocalyptische angstzaaierij plaatst het Vlaams Belang een optimistisch klimaatrealisme dat jongeren wil aanmoedigen tot nadenken over de problemen met ons leefmilieu en het zoeken naar oplossingen om onze omgeving properder en gezonder te maken.
(Verkiezingsprogramma 2019, p.88)


Tot slot, ik heb me tot hiertoe gedragen, dus mag ik van mezelf een klein aanvalletje ad hominem doen.
Ik klamp mij vast aan hoop en aan mijn groenrode bubbel waarin ik leef. Een beetje zoals deze haartjes zich vastklampen aan het voorhoofd van Tom Van Grieken

zondag 19 mei 2019

19 mei '19


Hoe geordend oma's herinneringen vroeger waren, zo gedesoriënteerd lijken de mijne soms te zijn. In oma's brein liepen er honderden lijnen tussen iedereen zodat elke persoon eigenlijk ne Keppens was. Of iets te maken had met Ukkel, dat kon ook.
Mijn brein vult zich met een wirwar van wazige indrukken van een klein meisje in een groot hoekhuis in Evere.

's Ochtends wakker worden onder het felblauwe, prikkende deken dat zo zwaar was dat het je dieper en dieper in het logeerbed leek te drukken. Gaan piepen in de slaapkamer van oma en opa om dan op de oude, aftandse hometrainer te proberen klauteren. Iets wat nooit leek te lukken zonder de helpende hand van opa die zo groot en sterk was dat het leek alsof hij slechts één vinger hoefde te bewegen om je op het zadel te krijgen. Oma die zich terwijl bekijkt in de ovalen spiegel met sierlijke, zilveren lijst die op de tafel naast het raam staat.
Er gebeuren gekke dingen in dat huis, want de lichtschakelaars zijn zwart terwijl alle lichtschakelaars die je kent wit zijn. En er zit een raam in de deur dat apart open kan. En er wordt soep gegeten voor elk middagmaal, elke middag. Er zitten soms wormpjes in de kleine appels die op de tafel met plakkerige toile-cirée in de tuin liggen. En nog het meest magische en gekke van alle dingen is dat er water uit de kraan komt als je een grote pomp op en neer beweegt.

Op een middag vind ik op de grote steen naast het poortje naar de tuin een neergestort vogeltje. Twee grijzige, ontzettend grote ogen op een nat, plat lijfje liggen in een plasje vocht. Hadden ze die idiote klok met vogelgeluiden al gehad, had je hem kunnen horen tikken toen ik opa over mijn vondst vertelde. Oma nam me mee naar de keuken en zei dat ik nooit meer iets over dode vogeltjes aan opa mocht vertellen. Dode vogeltjes maakten hem droevig.



27 april '19
Ik weet niet hoe perkament eruit ziet.
Mijn vingers hebben nog nooit een geweekte, opgespannen, afgeschraapte beestenhuid gevoeld.
Ik weet dus niet wat schrijvers bedoelen als ze zeggen dat oudemensenvel als perkament is.

Oma's vel lijkt op vershoudfolie.
De folie spant zich op sommige plekken over de blauwe aders die over haar handen lopen, op andere plekken lijkt het losser te zitten. Blauwe aders op bleke handen.
Een gorgonzoma (zie het door de vingers, zie het tussen haakjes. De sfeer is hier al zwaarmoedig genoeg, vind je niet.)
Het patroon keert in alle zachtheid terug op de slapen van de baby die ze onbeholpen maar routineus vasthoudt. Léa grijpt met haar spitse vingers naar de foliehuid en ik heb haast schrik dat ze erdoor zou priemen. Zoals je met je vingers het plastic doorboort van ingepakte appels.
Ter bescherming leg ik mijn hand tussen die van hun. Mijn handpalm voelt Léa's, warme levendigheid en de andere kant voelt de koele berusting van oma.
Het is mooi om daar zo minutenlang te zitten, te kijken, te voelen, tijd te nemen.
Om nooit meer te vergeten.



maandag 29 april 2019

Een ode aan de man

Een ode aan de man aan de hand van enkele screenshots zonder context geschoten op Tinder.

















dinsdag 9 april 2019

A beginner's guide to stalkergedrag


Drie van mijn kwaliteiten die je zeker moet kennen:
  • Ik kan de tekst en vingerknip van A Spoonful of Suger van Mary Poppins op een eng accurate manier meelippen- en knippen.
  • Ik heb nog nooit Fristi gedronken.
  • Ik heb geen crushen, ik heb obsessies.

Hit me up als je eens een babbeltje wilt slaan over de eerste twee puntjes, maar sta me toe om verder te gaan op puntje drie.

Volgens Urban Dictionary is een crush een “person you like and/or are attracted to”. Het woord kan in een zin gebruikt worden op de volgende manier: “they call it a crush because it crushes your soul and everything you stand for”. Goed gevonden, Urban Dictionary.
Zoals ik dus al zei, heb ik geen crushen maar obsessies. Die obsessies zijn niet altijd romantisch of seksueel gemotiveerd, maar kunnen ook puur vriendschappelijk zijn. Maar laat ons eerlijk zijn, meestal gaat het toch over een van die eerste twee opties.

Momenteel gaat die crush uit naar een persoon die we, totaal arbitrair en ongemotiveerd, NV zullen noemen. Zoals in NV Lekker Accentje, uw specialist in biceps en lichtgebruinde huid.
Ik kwam NV niet tegen in de club tegen, zoals Boef er jouw moeder tegenkwam, maar wel op instagram, mijn favoriete tijdverdrijf. Hij is een bom energie, met een leeftijd die wat hoger ligt dan de mijne, maar niets al te problematisch. Hij woont in de buurt van mijn kot, heeft zo’n 9000 instagramvolgers en heeft al jarenlang een vaste vriendin. Compleet bereikbaar dus. Daarenboven hebben wij veel gezamenlijke passies zoals dingen doen op grote hoogte en sporten.

Om de obsessie te voeden heeft de wereld een aantal jaren geleden een fantastische uitvinding gedaan, genaamd het internet. Ik kan je als je wil een rondleiding geven door Leuven met als thema “plekken waar NV dingen gedaan heeft volgens zijn instastories”.

Langs uw rechterkant ziet u dan de plek waar NV vorige week op een bankje heeft gezeten. Straks komen we nog even langs de Colruyt en we zullen aanschuiven aan dezelfde kassa als NV gisteren. Ohja, en we eindigen onze tour in het gezellige koffiebarretje WAAR UW GIDS ELKE DAG ZIT BEHALVE DIE ENE DAG DAT NV ER WAS.

Maar instagram is zo’n makkelijke oplossing om dingen te weten te komen. Facebook is passé, dat weet iedereen al intussen en al zeker als we het hebben over stalkergedrag. Ten eerste is alles netjes afgeschermd en ten tweede staan mannen nooit deftig op hun facebookfoto’s. Dat is iets wat iedereen weet die al ooit geprobeerd heeft een goed beeld te scheppen van een manspersoon door zijn facebookprofiel te laten zien aan je vriendengroep.
Wat dacht je van LinkedIn? Zo kan je inschatten wat de job van je obsessie is zodat je kunt weten hoe veel geld er ongeveer zal binnenstromen in ons huishouden. Je kan dan ook zien welke talenkennis je crush heeft, alleen die van Frans niet geloven want daar liegt iedereen over. Limited working proficiency is niet hetzelfde als een croque monsieur kunnen bestellen, non non.
Dan heb je ook nog Spotify, een nieuwe ontdekking. Je kan daar dus ook in de zoekbalk mensen opzoeken. Bekende mensen, proffen, je buurjongen, NV. De mogelijkheden zijn oneindig. Het belangrijkste wanneer je iemand opzoek is dat je niet te veroordelend mag zijn over zijn/haar muzieksmaak. Laat ons eerlijk zijn, ik vergeet soms ook wel eens een privésessie op te zetten als ik het hele album van Belle Perez beluister. Je mag een kleine stuiptrekking maken bij de hele resem artiesten waar jij niet naar luistert. Van Nederlandse hip hop tot vieze elektronische technobeats. Het belangrijkste is dat er zeker twee artiesten zijn waar jij ook naar luistert, trek je daar aan op.

Zolang die obsessie binnen de perken blijft is het onterecht dat iemand ze neurotisch of gevaarlijk zou noemen. Maar ga er nu geen blogpost over schrijven op het internet of zo hé, zotteke.  



zaterdag 26 januari 2019

Stream of conciousness | lichamelijke schizofrenie

Motto:

ge denkt
ge voelt
uw lijf marcheert
ge zijt goed 
zoals ge zijt
(Eva Mouton)

“Al die magere modellen, dat trekt toch op niet veel,” zegt zij terwijl ze een of ander vettig stuk eten in haar mond steekt. “Ik volg nu Ashley Graham en bodypositivity-instagrammer X en Jitske Van De Veire en elklijfschoonlijf-instagrammer Y, dat geeft je tenminste een ander beeld.” Ik knik en vraag me ondertussen af of ze een geheime opslagruimte in haar platte buik heeft zitten waar al die suikers en vetten heen gaan. Op dinsdagavond leegt ze het en zet ze het buiten samen met het restafval, op haar sloffen en in haar badjas terwijl de buren afkeurend kijken. Restafval in een witte zak, plastic in een roze zak, verdikkingsmiddelen in een oranje zak. Of je steekt ze in een plastic fles en brengt ze naar het containerpark.
Wie weet is die geheime opslagruimte een van de dingen die ze of men of de maatschappij je pas vertelt op een bepaald moment in je leven. Zoiets als ‘na geslachtsgemeenschap moet je gaan plassen om een blaasontsteking te vermijden.’ En dat cranberrysap drinken blijkbaar naar de buitenwereld toe een symbool is van een blaasontsteking. En ook dat niemand behalve jij blijkbaar cranberrysap drinkt gewoon omdat het lekker is en niet omdat je blaas ontstoken is.
De volgende dag zegt zij: “Heb je die foto gezien van Jenny? Je weet wel, Jenny Van Achter Den Hoek. Ja ze heeft dus een foto van haar billen op instagram gezet. Nee niet bloot nee, met een bikinibroekje over, maar toch joh gewoon haar billen op instagram hé.” Ik knik en frons mijn wenkbrauwen en probeer het binnenste van mijn buik in allerlei bochten te wringen zodat mijn sla misschien per ongeluk in die opslagruimte valt.
Dus we juichen voor elklijfschoonlijf-instagrammer Y maar van zodra Jenny Van Achter Den Hoek met blote billen of ontluikende buik op je instagramfeed komt, moet je dat afkeuren. Oké.


(Dit is een drankspelletje. Drink telkens er een woord gebruikt wordt dat iets met eten of koken te maken heeft. Vergeet niet eerst het etiket te checken voor de calorieën en suikers. Morgen en overmorgen eventueel de hele dag niets eten als de getallen te hoog zijn.)

We eten vegetarische pasta in de Alma, nadien halen we gratis frietjes bij. Intussen fileren we een blog over body positivity, of eerder een blog anti-body positivity. De auteur gelooft niet in thin privilege en wij schrikken als eitjes in koud water, we sudderen in ons ongeloof, we stomen van woede. We lengen onze discussie aan, en binden haar met boeken en artikels die we gelezen hebben.

Na het eten nemen we de trappen naar boven. Trappen doen is een vorm van beweging.
             Thrappen
                           Therappen
                                          Therapie
It’s a stretch, maar stretchen moet je doen na bewegen.

Bewegen is een vorm van therapie. Zij zegt dat hij telkens als hij donkere gedachten heeft moet bewegen. Links-rechtsbewegingen zijn het beste, daar bestaat een hele theorie van die EMDR heet en dat is de afkorting van iets Engels en dat geeft het veel legitimiteit. “Dus op en neer bewegen heeft dan minder invloed?” “Nee, op en neer is eigenlijk ook links en rechts maar dan vanuit een ander perspectief.” Oké.
“Maar wat dan met schoolslag?” Er volgt een korte pauze waarin je haar de beweging van schoolslag ziet reconstrueren in haar hoofd. “Ook goed,” besluit ze.
“Schoolslag is rustgevend. Alles vloeit weg uit m’n hoofd. Ik tel dan de baantjes die ik trek en kan aan niets anders denken,” zegt hij.
Eén, twee, drie, vier, vijf.
5,3

5,3 is het cijfer dat je ziet als je het document opent waarin alle gasten van het feestje staan. Aan iedere gast wordt een punt toegekend, hoe knapper, hoe hoger het punt. Er staan grafieken in het document, taartdiagrammen met een gemiddelde knapheidsfactor per groep, staafdiagrammen met het verschil tussen mannen en vrouwen. De vijf komma drie is er niet goed van. Het ergste is dat ze het vooral verschrikkelijk vindt dat ze voorlaatste is en dat ze al haar kwaadheid daarop richt. Waarom richt ze haar kwaadheid niet op het feit dat er documenten zoals deze bestaan, dat er mensen bestaan die documenten zoals deze maken? Ze denkt vooral dat ze gelukkig wilt zijn, maar langs de andere kant weet ze ook nooit wat ze wil, dus wie weet wat zij vooral wil zijn.


Hij, zij, ik, wij zijn een amalgaam van indrukken en conversaties op verschillende momenten, op verschillende plaatsen. Ze kunnen fictie zijn, of niet, of wel.


donderdag 10 januari 2019

Nieuwjaarsbrief '19

Beste vrienden en sympathisanten

Ik denk dat ik voor veel mensen spreek als ik zeg: "euuhm ... 2018, What the fuck?!" We zeggen wel vaak dat we er een ruw jaar hebben opzitten (en ja dit is een anglicisme van 'rough year') maar sommige dagen van 2018 voelden aan als schuurpapier. Maar met schaafwonden en al strompelend, met hechtingen en al kruipend, met emotionele amputaties en steunden op onze rollator zijn we hier vandaag toch weer geraakt.
In mijn cinegrafisch brein is dit dan ongeveer het moment waarop een of ander episch klassiek stuk begint te spelen en de vlag van mijn land achter mij wappert tegen een decor van een prachtige zonsondergang. En in mijn cinegrafisch brein kan ik nu verder gaan met het volgende stuk.

"Schuurpapier kan ook fijn zijn. Het krijgt het hardnekkige eelt van onze voeten. Het bereidt uw hout voor op een frisse laag verf. Schuurpapier maakt alles glad en kan de finale afwerking zijn van uw beeldhouwwerk, van uw David, van uw Laocoongroep."

Maar dit is geen film. Mijn cd-speler is kapot, ik heb te weinig nationalistische gevoelens om te weten tot welk land ik behoor en de zon is al lang onder gegaan.
En weet je wat ook wel tof is? Satijn of veertjes of zachte babywangetjes ... of letterlijk alles wat niet schuurpapier is.
Dus dit is mijn boodschap aan 2019 en bij uitbreiding aan de mensheid:
"wees eens zacht en aardig en netjes. Voor elkaar. Voor uzelf."

Dat we dit jaar eindelijk mogen waarmaken wat we jaar na jaar zeggen. Dat we eindelijk kiezen voor geluk en liefde. Dat we onszelf onszelf verzorgen, fysiek maar zeker ook mentaal.
Ja, dat zijn mijn goede wensen,
mijn betere wensen
mijn beste wensen
voor het nieuwe jaar

immer uw kapoen,
Eva

Leuven, 10 januari 2019

donderdag 1 november 2018

stream of consciousness | teva's

Teva is denk ik een van de enige woorden dat rijmt op mijn naam. Volgens het internet zijn er meer, maar die zijn van dubieuze kwaliteit. Tessa, zeugma, koolsla. Sperma staat er ook tussen. Zo is de twaalfjarige jongen die in mij huist ook even aan het woord gekomen.
Maar nee, als je erover nadenkt, dan ben je toch nog nooit echt ongelukkig geweest terwijl je teva's droeg. De versleten all stars die je droeg in je getroebleerde puberjaren daarentegen, die hebben dingen gevoeld. Die droegen niet enkel jouw gewicht mee maar ook het gewicht van de wereld waarvan je dacht dat het op je schouders rustte. Misschien daarom dat je jezelf zo zwaar vond. Botjes en blote voeten zijn ambigu. Botjes zijn dat omdat ze je enerzijds chic en machtig laten voelen maar je ook zere voeten bezorgen. Blootvoets klinkt dan weer eerst als zorgeloos en doet je denken aan gras en zand en aan je voeten onhandig wassen aan de buitenkraan vooraleer je naar binnen mocht. Maar blootvoets doet je ook denken aan koude voeten op kille vloeren die door een kamer ijsberen terwijl je piekerende hoofd overuren draait. Gelukkig bestaan daar warme pantoffels voor.

Warmte om de druilerigheid van de eerste novemberdagen te bestrijden. Vroeger had je vakantie op die dagen en stonden er grote potten chrysanten te koop in de supermarkt, maar meer was het niet. Nu heb je vakantie en staan dezelfde bloemen in dezelfde supermarkten maar je hebt ook iemand om te missen op die dagen. En je hebt mensen om te missen die je eigenlijk helemaal niet zo goed kende, maar je mist hen omdat je weet hoeveel je vrienden hen missen. Extra dagen om eraan te denken, alsof die er nog niet genoeg waren. Wat een miserabele uitvinding.
"Soms word ik wakker na mijn middagdutje," zegt oma, "en dan denk ik dat hij gewoon even naar de wc is." Maar er hangt een foto naast haar in een onmiskenbare zware, zwarte lijst. Het zijn verzinsels en vergissingen van de hersenen. Kom, voor de lol laten we een filmpje lopen van jaren geleden, van voor de rollator en het rusthuis, van voor de zwarte benen en de ontelbare nieuwjaarsfeesten waarvan hij zei dat het zeker de laatste ging zijn. "Bioscoop de Waterlanders. Cinéma Pathétique" zoals Lanoye in Kartonnen Dozen schrijft.

Tijd om je teva's nog eens aan te doen.