donderdag 3 mei 2018

prangende vragen

Soms denk ik te veel na en dan stel ik mij vragen, veel meer zit hier eigenlijk niet achter.

- Kan je kaas maken van mensenmelk?

- Zit er een bepaald ratio op de letterkoekjes zoals bij Scrabble? Of worden alle letters evenveel gebakken?

- Hoe werken microgolfovens eigenlijk?

- Denkt er soms wel eens iemand "oei er wordt een auto gestolen!" bij het horen van een autoalarm? 

- Stel dat alle vruchtbare vrouwen in België op dezelfde dag bevallen, kunnen we dan het rijksregisternummer boycotten?

- Als je gaat werken in een winkel die e-sigaretten verkoopt, staat er dan in je jobomschrijving dat er permanent iemand aan de ingang moet staan vapen?

- Zou Balzac geweten hebben wat zijn naam in het Nederlands betekende? Of is het woord balzak pas gevormd na Balzacs bestaan?



via GIPHY

donderdag 8 maart 2018

Bah, is ze daar weer met haar feminisme?


Een verdomd gelukkige vrouwendag gewenst, dames en heren en alles daartussen of daarbuiten. Weet u wat vandaag een lollige activiteit zou zijn? Ga naar de facebookpagina van eender welke nieuwsoutlet, HLN.be als u een sterke maag hebt, De Standaard of De Morgen als het vandaag niet echt je dagje is. Lees dan eens de reacties op één van de artikels over vrouwendag. Zelf heb ik ze niet gelezen maar u mag me trakteren als er iets staat a) over het gebrek aan mannendag, b) de vraag of vrouwendag nog wel nodig is in 2018.

Jawel, vrouwendag is wel nog nodig en dit zijn drie redenen waarom.

  1. Professor Sujoy Guha heeft een voorbehoedsmiddel voor mannen ontwikkeld dat 98 procent effectief is waarbij een soort gel in de zaadleider geïnjecteerd wordt. De zaadcellen geraken hier maar moeilijk door en worden beschadigd op hun weg naar buiten. Wil de man toch kinderen krijgen? Simpel! Dan spuit de dokter gewoon een gel in die het hele goedje oplost en dat alles zonder bijwerkingen.
    Klinkt veel simpeler dan vrouwelijke anticonceptie waar meestal een hele lijst met mogelijke complicaties aan vasthangt. Toen ik voor anticonceptie naar mijn huisarts ging, legde ze me alles heel goed uit en ze sloot doodleuk af met "oh, vergeet wel niet af en toe rond te lopen tijdens lange autoritten of vluchten, anders krijg je trombose."
    Maar de farmaceutische industrie is niet geïnteresseerd in dit product van professor Guha. De pil en de vaginale ring brengen immers veel meer geld binnen dan deze gel die je maar één keer hoeft in te spuiten. Trouwens, we gaan de man zijn macht toch niet ontnemen om waar en wanneer hij maar wil zijn vruchtbare zaad rond te spuiten?
  2. Het aantal meisjes dat in ons land gevaar loopt op genitale verminking is de afgelopen 10 jaar verviervoudigd. Er leven nu 17 273 vrouwen in België die reeds besneden zijn en nog eens 8644 lopen risico om besneden te worden.
    Bij de meest milde vorm van vrouwenbesnijdenis wordt de clitoris weggesneden. Bij het zwaarste type wordt de hele vulva uitgesneden waarna de benen van het meisje samengebonden worden totdat de vulva terug is dichtgegroeid.
    Redenen hiervoor zijn de maagdelijkheid bewaren en het seksueel plezier van de vrouw wegnemen.
  3. 75% van de Belgische, werkneemsters wordt geconfronteerd met een vorm van discriminatie, benadeling, ongelijke behandeling en spanningen op het werk in verband met hun zwangerschap of moederschap.
    Voor één op vijf vrouwen wordt het recht op moederschapsrust niet gerespecteerd.

Dus, dit is voor de juf van de kangoeroeklas die tegen tienjarige Eva zei dat zij niet mocht deelnemen aan de uitbarsting van de mini- vulkaan en de  berekeningen van de afstand tussen de Vesuvius en Mechelen. Kleine Eva moest samen met het enige andere meisje in de kangoeroeklas het dorpje Pompeii namaken.
Dit is voor de conducteur die mij “juffra’ke” noemt maar de jongeman in de andere zetel aanspreekt met “meneer”.
Dit is voor de jongen die vond dat een man niet echt klaarkwam bij penetratie. De man komt dan immers klaar door de kut van de vrouw en niet door haarzelf.
Er is nog werk aan de winkel.

Luister naar wat vrouwen te zeggen hebben en stel jezelf en anderen voortdurend in vraag. Lees boeken en artikels. Verrijk jezelf. Zie in dat man zijn ook niet altijd een pretje is. Drink zware trappisten afgewisseld met roze cocktails. Laat eens een boer en zit eens met je benen open. Laat je jungle floreren of wax alles eraf.
Doe waar je godverdomme zelf goesting in hebt. En vloek af en toe eens goed, want soms word je onterecht behandeld en dat zou niet meer mogen.




maandag 1 januari 2018

2017 in 17 dieptepunten


  1. Maar pas een maand geleden beginnen nadenken over deze lijst, maar toch genoeg dieptepunten hebben om alle 17 puntjes met gemak te kunnen vullen.
  2. Eindelijk een gratis broodje verdienen met je volle klantenkaart om dan te ontdekken dat de bakker er groentjes is vergeten op te doen.
  3. Per ongeluk een semi-naaktfoto op je instastories zetten omdat je vergeten was dat je badkraan een spiegelend oppervlak is.
  4. Je eerste PAL-sessie geven voor de aula met je broekrits open.
  5. De twee eerste weken van het academiejaar je joggingbroek vergeten mee te nemen naar Leuven. De horror.
  6. Mijn superlekkere pasta die gepikt was uit de gemeenschappelijke diepvriezer van het kot.
  7. Pas op je 20ste leren schaken.
  8. Een overschot aan gevoelens hebben en heel graag willen wenen. Je beseft echter dat de waterlanders het vandaag niet zo goed doen en je schenkt jezelf dan maar een glas of drie, vier, vijf amaretto uit om nadien de zieligste film van Netflix op te zoeken en eens goed te bleiten. Dan weet je ten minste nog dat je gevoelens hebt. Dan weet je ten minste nog dat je leeft.
  9. Tien minuten vooraleer je een infosessie aan eerstejaars moet geven, ontdekken dat je regels de volle acht dagen te vroeg zijn om dan te beseffen dat je geen maandverband of tampons bij hebt. Toiletpapierpampers it is.
  10. Mijn eerste Carapils ooit gedronken.
  11. Het nieuwe album van Taylor Swift eigenlijk niet zo heel goed vinden, maar het dan zo vaak opzetten dat je het toch begint te smaken.
  12. Een praatje over het vieze weer doen met de winkelbediende, nadien thuis aankomen en zien dat je hebt staan praten met uitgelopen wenkbrauwen en wimpers. Het waren streepjes tot halverwege mijn kin.
  13. Om 23 uur denken dat het nog haalbaar is om een heel Middeleeuws boek uit te lezen voor je examen van de volgende dag.
  14. Je kamer poetsen op blote voeten, in een stuk glas stappen en flauwvallen door de bloedstroom die uit je voet gulpt. 
  15. Het project beginnen om alle smaakjes van het koffieapparaat op je vakantiejob te proeven om op je laatste dag te eindigen met de vieste smaak van allemaal. Ik had zo veel vertrouwen in jou, Wiener Melange.
  16. De dood van mijn allerliefste bakje. Ik mis je, DeLorean. 
  17. Pas in je derde jaar op kot vrienden maken zodat je niet meer elke avond alleen in de keuken hoeft te zitten.

woensdag 6 december 2017

Grafrede

Allerliefste bakske, liefste DeLorean

Wat een tragiek, wat een rampspoed overkwam jou zo’n drie weken geleden. De avond voordien waren we samen nog zo gelukkig geweest, was je met al je vrolijkheid op en neer aan het schuiven en geluidjes aan het maken. Ik heb ons geluk verpest. Vlak voor het slapengaan ontdooide ik nog de courgettesoep die in mijn diepvriezer lag. Had ik toen maar gezien dat er gaatjes in het diepvrieszakje zaten, had ik jou maar niet achteloos op mijn koelkast neergelegd.

Toen ik de volgende dag opstond, zette ik mijn voeten recht in een plasje ijskoud vocht. Mijn soep was ontdooid, dat wel, maar had zich ook een weg gebaand naar de andere kant van mijn kamer. Ergens in dat groene, glibberige spoor lag jij. Ik ril en huiver bij de gedachte dat jij de hele nacht hebt liggen bibberen en beven in dat ijskoude dooiwater. Ik probeerde je nog te beademen, tevergeefs. Langzaam vermengden mijn tranen zich met de koude plasjes op de grond. De geur van courgettesoep maakt me nog steeds van streek.


Jij en ik, wij waren meer dan negen lange jaren een topteam. In het begin was jij de talk of the town, de coolste gsm van al mijn klasgenootjes. Ik kon je openschuiven en je had verschillende trilstanden en je kon je kleurtjes aanpassen naargelang wie er belde. Als we een berichtje kregen, vulde de ruimte zich met een luid “ding dong”, net een deurbel. Ik zou er veel voor geven om die deurbel nog eens te mogen horen.

Jaren later werd jij mijn gespreksstarter. Tussen alle smartphones bleef jij standvastig een nieuw tijdperk ontkennen. Jij werd een verlengstuk van mezelf, een uitschuifbaar verlengstuk zeg maar. “Is dat echt jouw gsm,” vroeg meer dan één jongeheer me wel eens. “Ja, dat is nog steeds mijn eerste bakje,” antwoordde ik dan met pretoogjes en hoge verwachtingen. Nadien maakte ik dat allemaal kapot door te vertellen dat ik niet geloofde in de durabiliteit van de hype “gsm” en dat ik voorspelde dat dat wel ging overwaaien en we allemaal terug gingen overschakelen op de vaste lijn. Het was een mopje, maar dat begrepen zij niet. De meeste jongeheren haakten toen af, of om het in jouw taal te zeggen; ze haakten in.
’s Avonds eenzaam in mijn bedje checkte ik jou dan op berichtjes of eerder op het gebrek aan berichtjes. Maar jij was er wel voor mij en in het zachte geluid dat je maakte als ik je openschoof kon ik nog net “ze zijn het niet waard” ontcijferen.



Hoewel ik er nog over nagedacht heb om me volledig af te snijden van de wereld, een kluizenaarsbestaan te gaan leiden en nooit meer bereikbaar te zijn, bedacht ik me nog net op tijd. Overschakelen op een smartphone? Dat klonk als hoogverraad. Ik bestelde dan maar een Nokia 3310, een gele. Je opvolger zal nooit volledig in jouw voetsporen kunnen treden. Hij is opvallend, te aanwezig, een beetje afgerond van vorm en voorbijgestreefd. Hij lijkt dus wel wat op mij, zou je kunnen zeggen.

Ik schuif je nu voor de laatste keer toe. Het ga je goed daar in de gsm-hemel. Ik zie je graag.


Eva. 


vrijdag 20 oktober 2017

Gelukkige #DVDJB

Deze ochtend ben ik voor het eerst in zeven jaar niet naar het ontbijt ter ere van de Dag van de Jeugdbeweging op de Grote Markt van Mechelen gegaan. Het deed heel veel pijn in mijn hartje om geen koffie te kunnen schenken aan al die frisse gezichten maar zowel fysiek als mentaal moest ik echt om 9 uur in een Leuvense aula zitten. Want beste professor Van De Velde, u bent geweldig, maar historische grammatica is echt wel moeilijk.

Zeven jaar aan een stuk vertrok ik wel kortgebroekt naar mijn lessen, met nog wat poedersuiker of ingebakken crème rond mijn glimlach. De Dag van de Jeugdbeweging is een echte hoogdag. Leerkrachten in uniform werden instant sympathieker. Je kan je botinnen nog eens opblinken en dan een hele dag aan iedereen laten zien hoe trots je bent om deel uit te maken van de scouts. Of ja, van de Chiro (cacao, afgelekte frisco), de KLJ (boerinnen) of de Jamaswapi (met zo’n naam pakken we u niet serieus). Ach nee, vandaag draait alles rond de pax jeugdbeweging dus alle vetes worden aan de kant geschoven.

In het gezegende jaar 2003 zette ik voor het eerst voet aan grond aan onze Sika, gehuld in een veel te grote T-shirt die ons mama duidelijk op de groei had gekocht. Gelukkig maar want 14 jaar later sta ik er nog steeds elke zondag. Het is een kleine beslissing geweest van mijn ouders om mij naar de scouts te sturen, maar die beslissing heeft mij wel gemaakt tot wie ik vandaag ben. Grutjes, dat klinkt melig, straks komt ze nog af met zinsneden als "een trekkersrugzak vol herinneringen" of zo. Desalniettemin, in melige dingen zitten vaak grote waarheden verstopt.
Van kleine kapoen die zich verstopte achter de veilige benen van haar mama tot grote groepsleidster die met knikkende knieën een speech moet geven aan het begin van het scoutsjaar. Het is niet dat ik al die tijd met het grootste enthousiasme naar de scouts ben gegaan. Iedereen heeft wel een dipje gehad in het derde jaar van de kabouters en de eerste vergadering van het jaar nadat mijn lievelingsleidster gestopt was, was ook minder plezant. Zelfs vandaag denk ik nog vaak dat ik mijn geel-groene das maar in de ring moet gooien als ik weer een stomme mail in mijn inbox krijg of een kind zegt dat ze de vergadering niet tof vindt.
Maar dat weegt gelukkig niet op tegen al de rest. Er is niks zo zalig als een kind waaraan je twee jaar geleden leiding hebt gegeven die nog steeds luidkeels je naam roept als je ze tegenkomt op straat. Of als je aan een kapoen je gsm laat zien, die maar liefst twee jaar ouder is dan zijzelf. Zie ze dan eens kijken met ogen zo groot  als pingpongballen. Op leefweek dansen we de benen van ons lijf met Just Dance en zingen we ons hees met Singstar. En met mijn gidsen kan ik lachen om het stomste mopje eerst.

Zelf keek ik enorm hard op naar mijn leiding. In mijn hoofd is Panda nog steeds Heks Salami, zijn Meerkat en Gazelle de grote bazen van de scouts en ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik later zo stoer als Suricata, zo grappig als Mees of zo lief als Okapi word.
In die 14 jaar scouting heb ik veel geleerd. Sjorren, boeren laten, verantwoordelijkheid nemen, in het Frans vragen om je drinkbus te vullen, vuur maken, een gootsteen ontstoppen. Ik heb geleerd dat ik steevast geëmotioneerd geraak bij het liedje Michel van Anouk, dat je braaksel fluogeel wordt als je de avond voorheen currysaus gegeten hebt. Ik heb er mijn beste vrienden leren kennen en de vettigste moppen leren vertellen. Ik heb er leren praten en lachen en huilen over de dingen des levens.

Wanneer mijn leidingsverhaal afgelopen zal zijn over een jaar of twee, wees dan maar zeker dat ik mijn oogballen eruit zal huilen wanneer ik na het kamp van ons terrein stap. Tranen met tuiten en zo’n heel lelijk rood aangelopen gezicht.
Wees er ineens ook maar zeker van dat ik hoop dat mijn eventuele kinderen ook kapoentjes en welpjes worden en ook al die dingen leren die ik er geleerd heb. Ik zweer nu al op mijn totem dat ze mij nog gaan zien op elke mosselsouper en spaghettislag.
De scouts en alles wat erbij hoort, dat maakt mij zo warm diep vanbinnen. Bijna even warm als een knisperend kampvuur of hete pap voor het slapengaan. Ik heb geen trekkersrugzak vol herinneringen maar verdorie een hele container.




zaterdag 12 augustus 2017

Twintig keer niet twintig

Dat ik nu op tram 2 zit en geen tiener meer ben. Was het nu 20 of 21? Ach ja, dat verandert ook elk jaar, moeilijk te onthouden. Zijn er nog goedbedoelde maar zeer cliché mopjes over twintig jaar zijn? U heeft nog welgeteld een jaar om ze allemaal op mij af te vuren. Na twintig komt dertig en dan gaat je biologische klok tiktakken en na dertig komt veertig en dan hoor je dat afschuwelijk te vinden. Na veertig komt vijftig, dan noemen je ze plots eventjes Sarah en na vijftig komt zestig en komt er nog wel iets daarna? Enzoverder enzovoort.

 “Hoe oud word je?” vroeg mijn neefje. “Twintig,” zei ik, maar het rolde nog niet echt van mijn tong. Hij zette grote ogen op. Terecht ook, twintig klinkt stokoud. Soms zeg ik dingen als “jouw wasverzachter ruikt lekker zeg, welke gebruik je?”, “dat is blijkbaar hoe de jeugd tegenwoordig danst” of je krijgt een vierdelige badkamerset en je bent daar oprecht heel blij mee.
Gelukkig weet ik ook wel dat ik een kleuterbrein heb steken in dat twintigjarig lijf van mij en daarom dit lijstje. Om mij eraan te herinneren dat ik een minimensje ben en dat ik nog niets van de wereld afweet en misschien eigenlijk ook niets van de grote, boze wereld wil afweten.

  1. Je hebt nog steeds je rijbewijs niet en maakt ook geen plannen om het te halen.
  2. Op kamp heb je geleerd hoe je moet spinnen met een fidgetspinner en je bent behoorlijk trots op het feit dat je dat ding al draaiend van je duim naar je pink kan verplaatsen.
  3. Liedjes van K3, Spring en Samson & Gert maken je intens gelukkig ergens diep vanbinnen.
  4. Als je een hek met metalen staven tegenkomt moet en zal je een stok oprapen om erlangs te strijken en zo een hels lawaai te produceren.
  5. Soms wou je dat Mulan je beste vriendin was.
  6. Af en toe bekijk je nog eens een aflevering van W817.
  7. Als iemand een protje laat, vind je dat grappig.
  8. Het woord 'protje' op zich is al grappig.
  9. Zo af en toe als het echt echt niet lukt om te slapen, slaap je nog met je knuffel.
  10. Je bent opnieuw een dagboek gestart.
  11. Je kan "Rapklap" van Simon MC helemaal meerappen en je bent daar nog trots op ook.
  12. Zonder donsdeken slapen is geen optie want de nachtmonsters zullen dan aan je tenen knabbelen.
  13. Je bent het nog niet helemaal gewoon dat je mama niet meegaat als je naar de dokter moet.
  14. Als je iets met tomatensaus eet en een witte T-shirt draagt, moet je die T-shirt beschermen met een slabbetje.
  15. Blote benen en een balpen in bezit betekent benen bedekt met kribbeltjes.
  16. Je was net ongelooflijk trots op die zin van puntje 15 en je hebt hem zeker tien keer luidop herhaald.
  17. Je neemt de huistelefoon steevast op met "Hallo bij Cabuy" omdat je ouders je dat zo geleerd hebben en je krijgt het niet over je lippen om iets anders te zeggen.
  18. Je wilt altijd eigenlijk gewoon spaghetti van het kindermenu eten als je op restaurant bent.
  19. Als je wil weten wat links en rechts is, moet je een L proberen maken met je twee handen om er zeker van te zijn dat jouw links echt wel de links is.
  20. Elke dag ontdek je nog nieuwe dingen over alles en iedereen en dat is magisch.
    21 bis. Bovenstaande zin vond je zo cliché dat je een beetje moest overgeven in je eigen mond maar je vond niets beters en liet hem daarom maar staan.

zaterdag 5 augustus 2017

zomerbenen

* te lezen in de kalme, diepe stem van Sir David Attenborough*

Kijk eens aan, wat hebben we daar! Een Eva Cabuytis in haar natuurlijke habitat. Zo horizontaal mogelijk ligt ze op haar bed, een boek achteloos naast haar, in haar handen een apparaat met toegang tot het internet. Slaperig scrollt zij door foto’s, filmpjes, artikels.
Er is niet veel interessant aan deze soort in rusthouding, maar deze pose biedt ons wel de perfecte gelegenheid om haar benen van naderbij te bekijken, die zijn namelijk erg interessant rond deze periode van het jaar.

Beginnen we onze observatie helemaal onderaan bij de voeten. We zien restanten van kleine bleintjes op haar rechter kleine teen. Ze heeft ze opgelopen tijdens de dagtocht op scoutskamp. Nou ja, opgestapt eigenlijk. Lopen doet deze soort niet. Vijf minuten na het vertrek voelde ze al dat haar sok niet zo goed zat, maar uit schrik om de vuistregel “gij zult nooit uw schoenen uittrekken op een staptocht” te breken, had ze het gevoel genegeerd.
Op de voeten zien we ook vreemde blekere lijnen, twee verschillende patronen. Zijn het lichaamsversieringen? Neen, het zijn afdrukken die de zon maakte terwijl ze een bepaald type schoeisel droeg. Dit exemplaar droeg duidelijk zowel het type “Teva” als “Birkenstock”. Het valt niet te ontkennen, deze Eva Cabuytis is ten voeten uit in rustperiode na haar scoutskamp.
Een paar centimeter boven de linkerenkel zien we schrammen van zo’n 8 centimeter lang. Arme Eva Cabuytis, dit zijn de eerste tekenen van een zware ziekte waaraan zij lijdt; lomperitis. Zo te zien zit ze al in een ver stadium.
We gokken maar wat, maar het zou ons niet verbazen als ze deze wondjes opgelopen had tijdens een of andere banale dagtaak zoals hout sprokkelen. Misschien wel terwijl ze als een stoere vrouw een veel te dikke tak met haar Teva in twee wou stampen.

We zien nog iets vreemd. Over de gehele lengte van het been zien we korte, haast niet zichtbare haartjes. Ze zijn duidelijk gekortwiekt, een prototypisch teken van zomerbenen. Het afscheren van de haartjes is een bizar ritueel waarmee de Eva Cabuytis duidelijk maakt dat ze een vrouw is. De Eva Cabuytis is er niet helemaal uit waarom dat ze deze sisyfusarbeid maar blijft uitvoeren. Ze is er ook niet zo heel goed in, enkele sneetjes op haar benen zijn de stille getuigen van de lomperitis en rond de knieën zijn er altijd perkjes van beenhaar die ze in haar achteloosheid over het hoofd gezien heeft.
Reizen we nog wat naar boven, dan komen we de knieën tegen. Hier zit een groot mysterie verborgen van deze soort. Wetenschappers hebben er hun hoofd al over gebroken, maar niemand komt tot een sluitend antwoord. Waarom toch zien de knieën van de Eva Cabuytis altijd twee keer zo bruin als de rest van haar benen? Het schept stof tot nadenken.
Het gehele been is best wel gebruind bij dit exemplaar. Wat horen we daar? Een geluid! “Dat ze nog nooit zulke bruine benen gehad heeft.” Het is de moeder van dit exemplaar die het geluid voortbrengt. Elke zomer zegt ze hetzelfde en elke zomer schijnt ze vergeten te zijn hoe bruin de benen van haar worp vorige jaren waren.

Halverwege het bovenbeen ligt een opmerkelijke lijn. De grens tussen het gebruinde gebied van het been en het gebied dat niet vaak het daglicht ziet. Meestal is het bovenste gedeelte van het been van de Eva Cabuytis bedekt door de traditionele klederdracht op scoutskamp: een shortje.


Hier eindigen we onze ontdekkingsreis van de Eva Cabuytis. Alles erboven is ontontgonnen gebied waar wij in deze documentaire niet over praten.