dinsdag 28 april 2015

Berlin, bitch.

20 april van het jaar des heren 2015, vertrok een groep jonge studenten en iets minder jonge leerkrachten met een reisbus richting Berlijn. Een reisbus die groter en breder was, wat zorgde voor meer comfort, aldus onze buschauffeur Patrick, die na een korte tussenstop op miraculeuze wijze zijn accent was kwijtgespeeld. Niet te verwarren met Patrick ‘Patje’ Vernemmen, een gele, gele andere persoon.



De obligate, veel te lange busrit, opgeleukt door The lion king en andere ongetwijfeld interessante films kon beginnen. Na twee uur leek het al alsof mijn staartbeen zich een weg aan het uitgraven was uit mijn lichaam. Eindelijk komen we aan in Berlijn. “Kijk daar, aan de rechterkant kunnen jullie Tempelhof al zien,” brult een van de leerkrachten overenthousiast. “Oh ja, en dit is ook nog Tempelhof. En dit? Nog steeds Tempelhof.”
De tijdspanne tussen het uitstappen en de volgende ochtend wordt overschaduwd door mijn slaapdronken gedachten, die gingen ongeveer als volgt. “Potverdekke, het is hier toch maar frisjes. Hoe lang is het nog wandelen naar dat hostel? We maken sowieso alle mensen wakker met onze rollende koffertjes, niet moeilijk dat Berlijn toeristen haat. Waw, ons hotel is een klooster. Ola, een klooster met neonlampen, fancy. Geef mij nu gewoon die keycard, dat ik kan gaan slapen! Twee euro als je de keycard verliest? Dat is nog een schappelijke prijs. Oh een bed! Een bed! Ja, lekker een bed.”



De volgende ochtend dus, gesteund door een grote kop koffie die verrassend lekker was om jeugdherbergkoffie te zijn, gingen we op pad. Op weg naar de fietsenverhuur maakte ik me toch wat zorgen. Was het wel slim om een fluohesje te dragen in een stad die klaarblijkelijk vol toeristenhatende anarchisten zat? Tijd genoeg om daarover na te denken, want de mensen van de fietsenverhuur waren schromelijk te laat. Heel niet-Duits vond ik dat, maar wat is het heerlijk als stereotypen doorbroken worden.
In het begin was ik er niet van overtuigd, van de stad Berlijn. Het is een heel andere stad dan pakweg Parijs of Amsterdam. Die steden nemen je meteen mee op zwier, terwijl Berlijn eerder op mij overkwam als een koele minnaar. Alles is zo groot en breed dat het haast ongezellig wordt. Maar na dag twee en drie was ik verkocht, want toen achterhaalde ik het geheim van Berlijn. 
Het geheim van Berlijn is dat je niet mag focussen op haar gebouwen en geschiedenis. Een geschiedenis die trouwens niet zo fraai is, en Berlijn toch wat overschaduwt. De stad moet het hebben van haar heden, haar toekomst en haar mensen. Dat is net wat Berlijn zo Berlijns maakt.



Pas wanneer ik Dieter hoorde spreken, die ooit dakloos geweest is, hipster Maya uit Kreuzberg met haar mooie groene kleedje, een oude oma die ons uitlegde hoe we de metro moesten nemen. Een Indische ober die vrolijk kirde: “as long as you are happy, it’s happy hour” en een radicale feministe met mooie schoenen die ons rondleidde in Hamburger Bahnhof, pas dan kon ik de mooie kant van Berlijn zien. De mensen maken de stad.



Berlin, bitch. Het begin, maar ook meteen het einde van dit stukje proza. Ik wil niemand schofferen met die Engelse term voor een vrouwelijke hond, maar het is een alliteratie en het bekt zo lekker. Misschien had ik conservatiever kunnen zijn door ‘Berlin, baby’ te zeggen, maar dat vond ik niet passen. Baby is zo rustig, zo gemoedelijk. Baby heeft zo iets van “Berlijn hoopt dat je het hier leuk vindt. Alsjeblieft?” maar dat gevoel had ik niet in de stad. Berlijn is direct en een tikje onbeschoft. Als het je hier niet aanstaat, ga je maar weg, en hoe sneller hoe liever. Tourists Raus, Berlin does not love you, we schreeuwen naar groepen fluogele jongeren.



Maar ik neem Berlijn graag zoals het is, met haar anarchisten, haar urban farming, haar grafitti, haar zwervers, haar knalgele metro’s, haar hipsters die rondrijden op fixedgear-fietsen en haar bombastische gebouwen. Van mij mag Berlijn me elke dag een bitch noemen. Zolang al dat verbale geweld maar een beetje binnen de perken blijft. Ik moet toch ergens mijn grens stellen.


Dat bedenk ik me op een maandagmorgen op mijn fiets, terwijl ik merk dat mijn terugtraprem het niet meer doet.

woensdag 22 april 2015

DIY | een Agnes

Ik voel mij soms eenzaam in mijn kamertje. Hoewel ik letterlijk zo'n 20 stappen en 14 trappen moet doen voordat ik iemand tegenkom, verkies ik vaak het gezelschap van mijn computer boven mensen van vlees en bloed. Ik ben een kind van de 21e eeuw, wat had u anders verwacht.
Soms kan ik toch nood hebben aan een kameraadje om tegen te praten, en opdat ik niet afgevoerd word naar het gekkenhuis doordat ik tegen poppen of ingebeelde vriendjes praat, had ik iets nodig dat leefde. Een plant dus, een cactus om preciezer te zijn.
Voelt u zich ook soms eenzaam, geen nood, dat kan zo verholpen zijn.

Wat hebben we nodig, Eva?


Wat moeten we doen, Eva?

  • Ga naar uw lokale tuincentrum en draal daar een beetje rond in de sectie van de cactussen en vetplantjes.
  • Zoek een plant uit waarmee u een persoonlijke connectie voelt. Dit is een heel belangrijke stap! Verwar dit vooral niet met wanneer u een puppy gaat ophalen, want daar is de gouden regel dat die puppy naar u moet komen. Hoe graag uw cactus u ook ziet, u kan heel lang wachten vooraleer ze naar u zal komen.
  • Geef je plantje een goede naam. Goede cactus- en vetplantnamen zijn bijvoorbeeld Agnes, Leon, Theofiel, Ingrid of Frida.
  • Doe wat kiezeltjes onderaan in het potje. Ik heb geen idee waarom dit is, maar het internet vertelde me dat ik dat moest doen. U kan ook gaan voor schelpjes, die lagen per toeval in mijn tuinhuis en zo moest ik geen kiezels gaan pikken op de oprit van een van mijn buren.
  • Vul uw potje met aarde. Er bestaat van die fancyschmancy cactussenpotgrond, maar dat is niet echt nodig. Als u gewoon normale potgrond met een beetje zand mengt is dat even goed. Ik begrijp dat u als voogd het beste wilt voor uw cactus, maar u mag er ook niet te veel eieren onder leggen.
  • Plant uw Agnes, Leon, Theofiel, Ingrid of Frida.
  • Als afwerking kan u nog wat siersteentjes rond uw baby strooien.

Soms moet de mama nu ook eenmaal naar school, de mama heeft verplichtingen. Op die momenten voelt kleine Agnes zich ongetwijfeld ook eenzaam, en daarom heb ik een kameraadje voor haar geregeld, de Leon.

Leon heeft al een klein attackske gehad zoals u kan zien, maar verder gaat alles goed met hem.
En dat was het verhaal van de oorsprong van de eeuwige vriendschap tussen Leon, Agnes en mezelf.


zondag 19 april 2015

Dingen die mij blij maken XX ofte GoT editie

12 april van het jaar des heren 2015. De 102e dag van het jaar, de 12e huwelijksverjaardag van Prins Laurent, en 1388 jaar nadat Paulinus, de bisschop van York, Edwin van Northumbria doopte tot eerste Christelijke koning van Engeland. Maar toch vooral de dag waarop het vijfde seizoen van Game of Thrones eindelijk op het gepeupel werd losgelaten.
Om die heuglijke dag te vieren, publiceer ik vandaag een speciale editie van de reeks Dingen die mij blij maken.
Maar eerst en vooral, mocht u nog niet helemaal mee zijn tot aan het vijfde seizoen, weet dan dat dit artikel een groot gevarenbord verdient met daarop in koeienletters SPOILER ALERT! (duh.)
bron
Een van mijn favoriete personages is Margaery Tyrell. Ik vind haar gezicht fascinerend, want je kan niet ontkennen dat het een knappe vrouw is, maar toch is er iets mis met haar gezicht waar ik mijn vinger niet kan opleggen. Ze is ook altijd fantastisch gekleed, dus heeft u nog een feestje in 't verschiet, zie hier uw outfit van de avond.
bron
Hoe leuk en intrigerend ik Margaery ook vind, niemand kan tippen aan Daenerys Stormborn of House Targaryen, Trueborn Queen of the Andals and the First Men, Khaleesi of the Great Grass Sea, Breaker of Chains, The Unburnt, Lady Regent of the Seven Kingdoms, Protector of the Realm, Queen of Meereen, Mhysa, The Queen Across the Sea, The Silver Queen, Khaleesi of the Dothraki, Mother of Dragons. Of Dany voor de vrienden.
Mocht Daenerys ooit van plan zijn om een bestelling te doen bij de Starbucks, hebben ze daar een klein probleempje.
bron
bron
Stel nu, in een parallel universum, dat er ooit remakes van filmklassiekers gemaakt worden, met personages van Game of Thrones in de hoofdrol, dan zouden de affiches er zo uit zien.


bron
Een verwoestend moment in het leven van alle fans, was The Red Wedding. Als er nu kiekenvlees over heel je lichaam verschijnt en je terug een beetje begint te wenen, weet je waarover ik het heb.
bron
De Starks hebben altijd zo veel pech, en ik heb het gevoel dat zij, samen met Khaleesi, de good guys zijn. Gelukkig zijn er nog genoeg GIF's op het internet te vinden die ons de gloriedagen van de familie Stark doen herinneren.
bron
Mocht je de eerste aflevering van het vijfde seizoen gemist hebben, bekijk hem dan meteen in stijl, en maak er een Game of Thrones feestje van.


bron
Als al dat bloedvergieten toch niet zo je ding is, er is ook een versie van de serie met pugs. Hoera voor pugs!

And remember kids, winter...euh...summer is comming!
bron

woensdag 15 april 2015

de DIY die iedereen al deed

Er is een DIY die al heel lang op mijn lijstje staat. Ik ben er heilig van overtuigd dat elke zichzelf respecterende knutselaar die ook al heeft uitgeprobeerd. Maar omdat het zo'n klassieker is, met amper werk en een geweldig resultaat wil ik dit toch ook even met jullie delen.

Het enige wat u nodig heeft is een fles, tape en spuitverf. U kan het rustig aandoen en gaan voor een glazen fles die ooit, ik zeg maar iets, sinaasappelsap in zich had. Of u kan volledig losgehen en een fles whiskey of porto soldaat maken. De tweede keuze is veel beter omdat a) die drankjes meestal in fancy flessen komen en b) omdat dat nu eenmaal meer rock-'n-roll is. U kan ook het zware drinkwerk overlaten aan een vriendelijk familielid. Toch nog een voordeel aan een familie met een drankprobleem.
Mocht u nu niet zo verzot zijn op alcohol, kan u zich nog steeds vergrijpen aan de medicijnen. Die zitten immers soms in zo van die schattige bruine flesjes.


Nadat u dan met engelengeduld hebt afgewacht totdat die verdomde verf eindelijk droogde en de tape eraf hebt gerukt, kan u op zoek gaan naar bloemetjes. Of in mijn geval een overhangende bloesemtak van de buurman en vergeet-me-nietjes die ergens helemaal vergeten (ha, see what I did there) onder een struikje stonden.


Daar hebt u het dan, simpel en schoon, twee woorden die ik graag in combinatie zie staan.

woensdag 8 april 2015

17 before 18 | oproep

Maandag verscheen er op deze blog een artikel over hoe het ook alweer zit met mijn 17 before 18 project. Over het algemeen niet zo slecht, al is er een puntje dat wat werk nodig heeft, en daarom deze oproep.



Puntje 14 gaat namelijk zo '12 kaartjes sturen naar wildvreemden'. Dit puntje zette ik in een vrij impulsieve bui op mijn lijst, zonder echt een plan uit te werken. Ergens in mijn hoofd was het plan om 12 kaartjes te droppen in verschillende mensen hun brievenbus. Bijvoorbeeld wanneer ze mooie bloemen voor hun raam hadden staan, zou ik een kaartje schrijven met daarop "Goedemiddag. U kent mij niet, en ik ken u niet. Maar het is gewoon even om te zeggen dat u mooie bloemen voor uw venster hebt staan."



Het toeval wil nu, dat ik eigenlijk niet permanent kaartjes in mijn tas heb steken, of dat ik gewoon vaak niet denk aan dat puntje 14. Toch vind ik mijn onafgewerkte plan nog altijd een topper, maar 12 kaartjes lijken mij er zo veel.
Daarom heb ik jullie hulp nodig. Want zes van die twaalf kaartjes zou ik graag echt per post naar iemand wildvreemd opsturen.



Denkt u nu zo stilletjes in uw hoofdje: "potverdekke, ik wil wel een kaartje krijgen van die Eva", dat kan! Laat onder dit bericht een reactie achter met een geldig e-mailadres. Als er meer dan zes kandidaten zijn, pluk ik er willekeurig enkele uit. En als ik echt zo onpopulair ben dat ik niet eens aan dat getal kom... Nou ja, dat zien we dan wel weer.


maandag 6 april 2015

17 before 18 | de tussenstand


Even het geheugen opfrissen: op 12 augustus 2014 lanceerde ik een lijst met 17 puntjes die ik wou vervolledigen voor ik 18 jaar zou worden. We zijn nu april, wat betekent dat ik al ver over de helft van mijn 17-jarig bestaan ben. Het enige wat nu door uw hoofd hoort te spoken is de vraag hoe het nu eigenlijk staat met die lijst. Vandaar dit artikel.



Maar wat stond er nu alweer allemaal op?

  • Naar de opera gaan
check! Ik ging naar Don Giovanni kijken, het artikel kan je hier lezen.

  • Iemand live zien optreden
check! Via mijn school kon ik naar een concert van Nordmann gaan, een Belgische, maar niet zo bekende groep.
  • Een nieuwe stad ontdekken
check! En wel drie, ik ontdekte Utrecht, Rotterdam en Leuven.

  • 15 films zien
check! Na 21 films raakte ik wel de tel kwijt, maar ik schat dat ik nu aan zo'n 40 films moet zitten.
  • Mijn polaroid gebruiken
check! Ik heb nog 4 foto's over om te trekken. Keuzes, keuzes. Het is wel echt heel jammer dat het zo veel kost, want eigenlijk vind ik het de prijs niet waard.
  • 5 km kunnen lopen
Oeps... Ik ben echt nog niet bezig geweest met het lopen. Ik stel het keer op keer weer uit en ik vrees dat dit een van de puntjes zal worden die ik niet zal kunnen doorkrabben. Lopen is niet echt mijn ding, vrees ik.
  • Een hele week zonder social media
Oeps... Dat is er ook nog niet van gekomen.
  • 3 kledingstukken maken
Oeps... De teller staat nog steeds op 0. Hopelijk kan ik in de vakantie wat tijd vrij te maken om hieraan te werken.
  • Vaker iets buitenshuis doen
Een grote check bij dit! Ik ben geëvolueerd van kluizenaar naar huismus. Ik zit nog heel graag thuis, maar ik kan er ook van genieten om eens iets met vrienden te gaan doen.
  • 25 boeken lezen
De teller staat nu op 10, waarvan 2 niet-Nederlandse boeken. Aan dit puntje moet toch ook nog gewerkt worden.
  • 8 DIY's uitproberen
Momenteel heb ik slechts een DIY gemaakt, namelijk dit kettinkje.
 
  • Citytrippen in eigen stad
Dankzij mijn twee lieve tantes kon ik overnachten in de fantastische B&B De lachende engel in Mechelen. Jammer genoeg was het de volgende dag echt strontweer. Ik plan wel om echt de toerist uit te hangen op een mooie, zonnige lentedag.

  • 5 lange wandelingen maken met Oscar
Die arme lieve Oscar heeft het nog maar moeten doen met een lange wandeling. Hopen op mooie vakantiedagen zodat ik dit puntje ook kan schrappen.

  • 12 kaartjes sturen naar wildvreemden
Dikke oeps bij dit puntje. Ik stuurde nog geen enkel kaartje.
  • Geld verdienen
check! Ik word af en toe gevraagd als babysit, en natuurlijk verdiende ik in de kerstvakantie geld door mijn studentenjob bij de Supergoods. In de grote vakantie geef ik ook nog 4 weken lang muziekale en creatieve kampen aan kinderen. Eva Cabuy, rich bitch in wording.
  • 4 rommelmarkten bezoeken
De teller staat op twee rommelmarkten, maar het was gene vette want ik kocht niets. Maar ik vind dat rommelmarktsfeertje wel altijd fijn, dus spijt van te gaan heb ik niet.

  • 5 keer echt koken
check! Ik ben nog steeds geen culinair wonder, maar ik begin mijn weg te kennen in de basisrecepten. Vooral spinazie is wel mijn ding.

Ik heb nog tot 12 augustus 2015 om mijn lijst te vervolledigen, maar eerlijk is eerlijk, ik vind dat ik niet slecht bezig ben.