vrijdag 25 september 2015

Groene thee met jasmijn maakt wat los in een mens

Daar zit je dan, in die veel te grote en te warme aula op de eerste dag van het academiejaar. Je hebt geen oog dichtgedaan van de stress. Je bent om 7 uur wakker geworden en bent je kamer niet uitgekomen, uitgezonderd dan van die 1304930 keren dat je in allerijl naar de wc moest lopen, u raadt het al, ook al van de stress.
Je zit dus in die aula, je luistert naar de mensen die vooraan dingen aan het vertellen zijn. Een van die dingen is dat er blijkbaar een wedstrijd georganiseerd wordt, om iets te schrijven over een facet van de richting Taal-en letterkunde.
Drie dagen later zit je op je kamertje op kot, niets te doen, want je hebt nog geen vrienden. Je besluit dus maar om iets te schrijven.

En dan roepen ze de volgende dag je naam af op de receptie, lezen ze stukjes voor uit je essay en krijg je applaus en een bon van 25 euro van de Fnac.
Geen slechte manier om je academiejaar te starten.



Groene thee met jasmijn maakt wat los in een mens

Moe dat ik was, zondagavond. De dag voordien nog gewerkt op de scouts, gevloerd geweest door een kind van zes en op elegante wijze een te groot stuk brownie proberen te eten. Glorieuze momenten dus, u hoort het al. Zondagnamiddag richting Brussel vertrokken, ’s avonds gingen we immers naar Cirque du Soleil kijken. Eén grote hindernis; het was autoloze zondag, we maakten er dus maar een expeditie van. Van Mechelen naar Brussel op een autoloze zondag: het hartverwarmende verhaal van een gezin op zoek naar parkeerplaats, dat klinkt als een bestseller in wording als je het mij vraagt.
Ik had geprobeerd mijn gedachten te verzetten door te kijken naar blote basten en gymnastiek, wat volgens mij geen slechte manier is om je vakantie te eindigen, maar mijn grootmoeder maakte daar een einde aan. “En, nerveus voor morgen?” vroeg ze met een lachje rond haar verrimpelde lippen. “Nee, dat valt wel mee,” loog ik niet zo overtuigend.

Die zondagavond lig ik dus naar het plafond te staren van mijn kot. Het is een hoog, ouderwets plafond, maar ik was er op slag verliefd op geworden. “Probeer er gewoon niet te veel aan te denken, Cabuy,” sprak ik mezelf streng toe. Wanneer ik tegen mezelf praat, en dat is  best vaak, gebruik ik graag mijn achternaam. Kwestie van iets overtuigender over te komen.
Zoals dat echter gaat, is “er gewoon niet te veel aan denken” geen optie. Dit wordt nog een lange nacht.

Maandagvoormiddag ging ik al eens op verkenning in dat grote MSI-gebouw. Ik had mijn lokaal al gevonden, waarvoor ik mezelf een mentaal schouderklopje gaf, en stapte dan maar terug naar mijn kot. Als voorbereiding luisterde ik nog wat naar Franse rap en at ik een boterhammetje. Terwijl ik mijn theetje opslurp, mijmer ik over pientere teksten, dat turners echt wel de schoonste lijven van alle sportmannen hebben, en uiteraard over de richting die ik over een uurtje zal aanvatten. De belangrijkere dingen in het leven dus.
Heb ik wel de juiste keuze gemaakt? Wat als ik niet slaag in mijn eerste jaar? Spijtig dat die ene turner zo’n lelijke tatoeage had, anders was hij toch nog net een tikje knapper geweest. Ik hoop dat ik straks naast iemand leuk zit in de aula. Zingt hij nu “ Je suis allé en prison, mais qu’au Monopoly”? Potverdekke, dat is goed gevonden!

Ik hoop in elk geval daar in mijn kamertje dat ik het leuk zal vinden. Het studentenleven, de lessen, mijn nieuwe vrienden. Ik hou er de moed in dat ik nog meer zal weten over talen en teksten, dat ik iedereen verbaasd zal kunnen laten kijken wanneer ik mijn eruditie etaleer. En misschien nog het meeste van allemaal dat ik mensen leer kennen die mijn mopjes eindelijk appreciëren. Dat ik over een paar maand, wanneer ik weer eens mijn sleutels kwijt ben en zachtjes mompelend het Egidiuslied citeer, er eindelijk iemand zal lachen. “Sleutels, waer bestu bleven. Mi lanct na di gheselle mijn.”


dinsdag 15 september 2015

superkeihard limited edition

Aandacht! Zij die ooit zeiden: “Hé Eva, dat zijn mooie oorbellen. Vanwaar komen die?” (En doe nu niet alsof dat nooit gebeurd is, want dat zou ongemakkelijk zijn). Zij die toen moesten luisteren terwijl ik zelfgenoegzaam “zelfgemaakt” zei, dit is voor u.
Als dat nooit is voorgevallen, mocht u een oorfetisj hebben, zal u dit ook kunnen smaken.

Om de kas te spijzen -kapitalist tot in de kist- en omdat ik graag mensen gelukkig maak verkoop ik een limited edition collectie van een paar oorbellen en enkele broches. Maar let op, het is dus echt superkeihard limited edition, dus wees er snel bij.

Ze hebben catchy namen volgestampt met alliteraties, ze hebben een minimalistisch uiterlijk en ze zijn volledig handgemaakt. Zit u al op het puntje van uw stoel?

Eens kijken?

Elke oorbel of broche wordt zowel gepresenteerd op een mooi bananenblad als op het prachtige lichaam van mijn model voor een dag. Zo kan u ook zien hoe groot de juwelen zijn in het echte leven.
Genoeg gepraat, tijd voor de foto's.





Blauwe Beatrix met wit



Marmeren Margriet met goud


Marmeren Marcella met goud


Marmeren Marcella

Ruimte Rosalinde met wit


Ruimte Rosalinde


To infinity and beyond wit op zwart


To infinity and beyond zwart op wit


To infinity and beyond wit op blauw


To infinity and beyond blauw op wit


Betty de broche


Brigitte de broche

Kopen, kopen, kopen

Stel nu dat u zegt: “Oooh Eva! Ik wil echt kei kei kei graag zo’n fantastisch paar oorbellen/ zo’n prachtige broche.”, wat moet u dan doen?
Wel, u stuurt een mailtje naar wedoeneenszot@hotmail.com, daarbij zorgvuldig vermeld welk(e) artikel(en) u graag had gekocht. Zo simpel is het, wanneer u een mailtje gestuurd heeft, handelen we de praktische zaken verder af.
Hierbij hanteer ik de volgorde waarin ik uw mailtje ontvang. Als er bijvoorbeeld 38 mensen zijn die per se Ruimte Rosalinde willen kopen, dan krijgen diegenen die er het eerst om vroegen uiteraard de oorbellen.

Alle antwoorden op uw vragen

-Ja, ik verzend ook naar het buitenland (bijvoorbeeld Nederland).

-Neen, de verzendkosten zijn niet inbegrepen in de prijs. Die bedragen € 1,50 voor een verzending binnen België, en € 3,60 voor een verzending binnen Europa.

-Natuurlijk kunnen we wel iets regelen als u in Mechelen werkt en/of woont of mij persoonlijk kent.

-Ja, ik aanvaard fooi.

-Ja, dit is echt limited edition, dus neen, wanneer ik zeg dat ik uw artikel niet meer heb, kan ik er ook geen bijmaken.

-Neen, dat is geen echt marmer, het lijkt er enkel op.

-Neen, ik heb ook geen manier gevonden om de echte melkweg in 2D weer te geven, het lijkt er enkel op.

Nog vragen, aarzel niet om ze te stellen in de reacties of via mail.

"Maar mijn oorbellen zien er een beetje anders uit dan op de foto!"

Dat kan! Alle broches en oorbellen zijn nu eenmaal handgemaakt, dan zit daar soms een verschilletje op. Zeker bij de juwelen met marmer- en ruimteprint zitten er verschillen in de patronen.
Maar is dat nu niet het mooiste aan dit alles? Net als in het echte leven is iedereen en alles net dat kleine beetje anders. Amai, hoe melig was dat?!

En stuur nu maar snel uw mailtje. Ik wacht vol spanning.

woensdag 2 september 2015

DIY | Nostalgie to the max

Aaaah, nostalgie. Zucht. Ik doe niets liever dan door oude foto's bladeren en winkelen in de kringwinkel. De geur van een oude zolder doet me opleven en ik begin te blozen bij het denken wat voor schatten al die lieve oma's en opa's nog in hun kelder hebben liggen.
Gelukkig voor mijn nostalgische ik, was mijn vader een mini-fotograaf toen hij klein was. We hebben thuis dozen vol foto's, zelfs nog met van die schattige gekartelde randjes. Het zou zonde zijn op die onder het stof te laten liggen, dus besloot ik er iets mee te doen.

Voor nieuwjaar maakte ik voor mijn meter, de zus van mijn vader (kan u nog volgen?) een persoonlijk cadeautje met deze foto's. Het is niet zo moeilijk, maar het heeft een heel leuk effect.

Wat hebben we nodig, Eva?

Wat moeten we doen, Eva?

  • Bekijk uw foto's even. Welke hebben potentieel om er iets leuks van te maken?
  • Prik vooraf met de naald al het patroon in de foto's, op die manier is het makkelijker om straks te gaan borduren.
  • Steek een draad op uw naald, en begin er maar aan.

Het is dus weeral niet zo moeilijk, en eigenlijk wijst alles zichzelf uit. Het borduursel geeft een mooi effect, en meteen iets extra aan je foto.


Als afwerking kan u ze nog in een kader steken, dat maakt het helemaal af. Pak het nog even in, en u hebt een onvergetelijk en persoonlijk cadeautje!