vrijdag 13 november 2015

Sport, soep, stoef.

Zo’n kleine twee maand vertoef ik nu vijf dagen per week op kot in Leuven. Mensen vragen mij dikwijls “en, is’t plezant op kot?” waarop ik dan volmondig “ja” antwoord.
Natuurlijk is het plezant op kot, vijf dagen per week vierkant uw eigen goesting doen, er zijn ergere dingen. Wat echter ook belangrijk is, is dat u laat uitschijnen dat u alles op een rijtje heeft op kot. Ik heb mijn shit together zoals de jeugd dat zegt. Dat is helemaal niet zo moeilijk, er zijn namelijk enkele dingen waardoor het zal lijken dat u als student alles voor mekaar heeft.
  • Maak soep.

Soep maken is overigens bijna lachwekkend gemakkelijk, maar het klinkt zo volwassen. Toen ik onlangs de zin “ik heb al twee keer soep gemaakt op kot” tegen iemand zei, bedacht ik me dan ook hoe geweldig dat klonk. “Dat is eigenlijk wel echt een teken dat ge uw shit together hebt”, voegde ik er dan ook aan toe.

  • Deel eten uit.

Flashback naar twee weken geleden. Ik had soep gemaakt –klinkt toch goed hé- maar had het recept een beetje onderschat dus zat ik daar met een gigantische kom erwtensoep. “De liefde van de man gaat door de maag” zegt men wel eens, maar allemans liefde gaat toch door de maag. Vrienden maken gaat eens zo makkelijk als u iedereen een zakje verse soep aanbiedt.

  • Eet vegetarisch.

Nog zo iets makkelijk, want zo veel verschil zit er echt niet tussen een pakje hamburgers uit het rek bij de Colruyt halen, of een pakje vegiburgers. Het verschil zit hem in de indruk die u maakt op uw kotgenoten wanneer ze nieuwsgierig vragen wat u aan het maken bent.
Daarbij, ik voel me altijd een Ghandi in spe wanneer ik vegetarisch eet. “Be the change you want to see in the world.” En meer van die overtollig gebruikte, melige quotes.

  • Sport.

“Ja mama, ik wil echt zo’n sportkaart, allez kijk dat is maar 40 euro meer en ik kan een heel jaar gebruik maken van alle sportaccommodaties van de KULeuven.” Ik denk dat die zin heel vaak wordt uitgesproken in de Vlaamse huiskamers zo rond het begin van september. Als u dan een sportkaart hebt, maak er ook gebruik van. Niets is zo bewonderenswaardig als gaan sporten in uw vrije tijd.

  • Doe alsof u alles al heeft meegemaakt.

“Ja, die rijen in den Alma, verschrikkelijk,” zei ik nadat ik één keer in de Alma gaan eten was. “Ik haat die eenrichtingsstraten voor fietsers hier in Leuven, gisteren nog tegengehouden geweest,” vertelde ik de dag nadat ik inderdaad was tegengehouden door de politie, maar door mijn grote onschuldige ogen op te zetten, kon ik een boete ontwijken. Nu stap ik voorzichtig overal af.

  • Vraag een extra blad bij uw (proef)examens.

Niets zegt “ik ben superieur aan jullie” als naar voren gaan in een grote aula om een extra blaadje te vragen. Het verhoogt uw street credibility enorm bij uw collega’s. Ook al heeft u in werkelijkheid maar 4 lijntjes te kort.

  • Zet alles op instagram.

Uiteraard wel enkel de goede dingen, we moeten de schijn toch ophouden. Vers appelsiensap geperst? Op instagram! Uw kamer gedecoreerd? Gooi het online! Uitgebreid ontbeten? U ziet het stramien wel, volgens mij.

  • Maak een eigen hashtag aan.

Professionaliteit alom. #kamer218 #schaamtelozezelfpromotie

  • Ontpop jezelf tot een ware Hyacinth Bouquet.

Zelfs als u uw wortelen –weeral- hebt laten aanbranden, zelfs als uw kamer een stal is, zelfs als u net een 2/20 gehaald heeft, toch gaat alles goed.


Het kotleven is echt wel mijn ding, ook al lijkt het dat ik diep ongelukkig ben na het lezen van deze tekst. Ik geef het toe, ik heb existentiële crisissen gehad waar ik -echt waar- een uur lang op de vloer heb gelegen en getwijfeld aan mijn eigen kunnen. Maar kijk, dan heb ik dat ook alweer meegemaakt, niet alles moet steeds van een leien dakje lopen. Of zoals mijn vader mij onlangs zeer effectief geruststelde "Ik ben ook blijven zitten in mijn eerste jaar unif, Eva". 
Goh, dankje paps.

vrijdag 25 september 2015

Groene thee met jasmijn maakt wat los in een mens

Daar zit je dan, in die veel te grote en te warme aula op de eerste dag van het academiejaar. Je hebt geen oog dichtgedaan van de stress. Je bent om 7 uur wakker geworden en bent je kamer niet uitgekomen, uitgezonderd dan van die 1304930 keren dat je in allerijl naar de wc moest lopen, u raadt het al, ook al van de stress.
Je zit dus in die aula, je luistert naar de mensen die vooraan dingen aan het vertellen zijn. Een van die dingen is dat er blijkbaar een wedstrijd georganiseerd wordt, om iets te schrijven over een facet van de richting Taal-en letterkunde.
Drie dagen later zit je op je kamertje op kot, niets te doen, want je hebt nog geen vrienden. Je besluit dus maar om iets te schrijven.

En dan roepen ze de volgende dag je naam af op de receptie, lezen ze stukjes voor uit je essay en krijg je applaus en een bon van 25 euro van de Fnac.
Geen slechte manier om je academiejaar te starten.



Groene thee met jasmijn maakt wat los in een mens

Moe dat ik was, zondagavond. De dag voordien nog gewerkt op de scouts, gevloerd geweest door een kind van zes en op elegante wijze een te groot stuk brownie proberen te eten. Glorieuze momenten dus, u hoort het al. Zondagnamiddag richting Brussel vertrokken, ’s avonds gingen we immers naar Cirque du Soleil kijken. Eén grote hindernis; het was autoloze zondag, we maakten er dus maar een expeditie van. Van Mechelen naar Brussel op een autoloze zondag: het hartverwarmende verhaal van een gezin op zoek naar parkeerplaats, dat klinkt als een bestseller in wording als je het mij vraagt.
Ik had geprobeerd mijn gedachten te verzetten door te kijken naar blote basten en gymnastiek, wat volgens mij geen slechte manier is om je vakantie te eindigen, maar mijn grootmoeder maakte daar een einde aan. “En, nerveus voor morgen?” vroeg ze met een lachje rond haar verrimpelde lippen. “Nee, dat valt wel mee,” loog ik niet zo overtuigend.

Die zondagavond lig ik dus naar het plafond te staren van mijn kot. Het is een hoog, ouderwets plafond, maar ik was er op slag verliefd op geworden. “Probeer er gewoon niet te veel aan te denken, Cabuy,” sprak ik mezelf streng toe. Wanneer ik tegen mezelf praat, en dat is  best vaak, gebruik ik graag mijn achternaam. Kwestie van iets overtuigender over te komen.
Zoals dat echter gaat, is “er gewoon niet te veel aan denken” geen optie. Dit wordt nog een lange nacht.

Maandagvoormiddag ging ik al eens op verkenning in dat grote MSI-gebouw. Ik had mijn lokaal al gevonden, waarvoor ik mezelf een mentaal schouderklopje gaf, en stapte dan maar terug naar mijn kot. Als voorbereiding luisterde ik nog wat naar Franse rap en at ik een boterhammetje. Terwijl ik mijn theetje opslurp, mijmer ik over pientere teksten, dat turners echt wel de schoonste lijven van alle sportmannen hebben, en uiteraard over de richting die ik over een uurtje zal aanvatten. De belangrijkere dingen in het leven dus.
Heb ik wel de juiste keuze gemaakt? Wat als ik niet slaag in mijn eerste jaar? Spijtig dat die ene turner zo’n lelijke tatoeage had, anders was hij toch nog net een tikje knapper geweest. Ik hoop dat ik straks naast iemand leuk zit in de aula. Zingt hij nu “ Je suis allé en prison, mais qu’au Monopoly”? Potverdekke, dat is goed gevonden!

Ik hoop in elk geval daar in mijn kamertje dat ik het leuk zal vinden. Het studentenleven, de lessen, mijn nieuwe vrienden. Ik hou er de moed in dat ik nog meer zal weten over talen en teksten, dat ik iedereen verbaasd zal kunnen laten kijken wanneer ik mijn eruditie etaleer. En misschien nog het meeste van allemaal dat ik mensen leer kennen die mijn mopjes eindelijk appreciëren. Dat ik over een paar maand, wanneer ik weer eens mijn sleutels kwijt ben en zachtjes mompelend het Egidiuslied citeer, er eindelijk iemand zal lachen. “Sleutels, waer bestu bleven. Mi lanct na di gheselle mijn.”


dinsdag 15 september 2015

superkeihard limited edition

Aandacht! Zij die ooit zeiden: “Hé Eva, dat zijn mooie oorbellen. Vanwaar komen die?” (En doe nu niet alsof dat nooit gebeurd is, want dat zou ongemakkelijk zijn). Zij die toen moesten luisteren terwijl ik zelfgenoegzaam “zelfgemaakt” zei, dit is voor u.
Als dat nooit is voorgevallen, mocht u een oorfetisj hebben, zal u dit ook kunnen smaken.

Om de kas te spijzen -kapitalist tot in de kist- en omdat ik graag mensen gelukkig maak verkoop ik een limited edition collectie van een paar oorbellen en enkele broches. Maar let op, het is dus echt superkeihard limited edition, dus wees er snel bij.

Ze hebben catchy namen volgestampt met alliteraties, ze hebben een minimalistisch uiterlijk en ze zijn volledig handgemaakt. Zit u al op het puntje van uw stoel?

Eens kijken?

Elke oorbel of broche wordt zowel gepresenteerd op een mooi bananenblad als op het prachtige lichaam van mijn model voor een dag. Zo kan u ook zien hoe groot de juwelen zijn in het echte leven.
Genoeg gepraat, tijd voor de foto's.





Blauwe Beatrix met wit



Marmeren Margriet met goud


Marmeren Marcella met goud


Marmeren Marcella

Ruimte Rosalinde met wit


Ruimte Rosalinde


To infinity and beyond wit op zwart


To infinity and beyond zwart op wit


To infinity and beyond wit op blauw


To infinity and beyond blauw op wit


Betty de broche


Brigitte de broche

Kopen, kopen, kopen

Stel nu dat u zegt: “Oooh Eva! Ik wil echt kei kei kei graag zo’n fantastisch paar oorbellen/ zo’n prachtige broche.”, wat moet u dan doen?
Wel, u stuurt een mailtje naar wedoeneenszot@hotmail.com, daarbij zorgvuldig vermeld welk(e) artikel(en) u graag had gekocht. Zo simpel is het, wanneer u een mailtje gestuurd heeft, handelen we de praktische zaken verder af.
Hierbij hanteer ik de volgorde waarin ik uw mailtje ontvang. Als er bijvoorbeeld 38 mensen zijn die per se Ruimte Rosalinde willen kopen, dan krijgen diegenen die er het eerst om vroegen uiteraard de oorbellen.

Alle antwoorden op uw vragen

-Ja, ik verzend ook naar het buitenland (bijvoorbeeld Nederland).

-Neen, de verzendkosten zijn niet inbegrepen in de prijs. Die bedragen € 1,50 voor een verzending binnen België, en € 3,60 voor een verzending binnen Europa.

-Natuurlijk kunnen we wel iets regelen als u in Mechelen werkt en/of woont of mij persoonlijk kent.

-Ja, ik aanvaard fooi.

-Ja, dit is echt limited edition, dus neen, wanneer ik zeg dat ik uw artikel niet meer heb, kan ik er ook geen bijmaken.

-Neen, dat is geen echt marmer, het lijkt er enkel op.

-Neen, ik heb ook geen manier gevonden om de echte melkweg in 2D weer te geven, het lijkt er enkel op.

Nog vragen, aarzel niet om ze te stellen in de reacties of via mail.

"Maar mijn oorbellen zien er een beetje anders uit dan op de foto!"

Dat kan! Alle broches en oorbellen zijn nu eenmaal handgemaakt, dan zit daar soms een verschilletje op. Zeker bij de juwelen met marmer- en ruimteprint zitten er verschillen in de patronen.
Maar is dat nu niet het mooiste aan dit alles? Net als in het echte leven is iedereen en alles net dat kleine beetje anders. Amai, hoe melig was dat?!

En stuur nu maar snel uw mailtje. Ik wacht vol spanning.

woensdag 2 september 2015

DIY | Nostalgie to the max

Aaaah, nostalgie. Zucht. Ik doe niets liever dan door oude foto's bladeren en winkelen in de kringwinkel. De geur van een oude zolder doet me opleven en ik begin te blozen bij het denken wat voor schatten al die lieve oma's en opa's nog in hun kelder hebben liggen.
Gelukkig voor mijn nostalgische ik, was mijn vader een mini-fotograaf toen hij klein was. We hebben thuis dozen vol foto's, zelfs nog met van die schattige gekartelde randjes. Het zou zonde zijn op die onder het stof te laten liggen, dus besloot ik er iets mee te doen.

Voor nieuwjaar maakte ik voor mijn meter, de zus van mijn vader (kan u nog volgen?) een persoonlijk cadeautje met deze foto's. Het is niet zo moeilijk, maar het heeft een heel leuk effect.

Wat hebben we nodig, Eva?

Wat moeten we doen, Eva?

  • Bekijk uw foto's even. Welke hebben potentieel om er iets leuks van te maken?
  • Prik vooraf met de naald al het patroon in de foto's, op die manier is het makkelijker om straks te gaan borduren.
  • Steek een draad op uw naald, en begin er maar aan.

Het is dus weeral niet zo moeilijk, en eigenlijk wijst alles zichzelf uit. Het borduursel geeft een mooi effect, en meteen iets extra aan je foto.


Als afwerking kan u ze nog in een kader steken, dat maakt het helemaal af. Pak het nog even in, en u hebt een onvergetelijk en persoonlijk cadeautje!


zondag 16 augustus 2015

Florence Welch op rilatine

In elke klas zit er wel eentje, een persoon die bovennatuurlijke krachten schijnt te hebben en in alles uitblinkt. Maakt niet uit over welke vorm van onderwijs we het hebben. In de kleuterschool is er toch altijd die ene die echt kei goed met de poppen kan spelen, in het lager heb je die persoon met het mooiste geschrift van de klas, in het middelbaar hij die alleen percentages boven de 80 haalt. Zelfs bij onze hobby’s ontsnappen we er niet aan, en Laura Vanden Heede was zo’n meisje van de laatste soort.
Wij zaten samen in de muziekschool, Laura en ik. Notenleer bij juf Chris, prima vista zingen en melodisch dictee –mijn ergste nachtmerrie. Op een mooie dag enkele jaren later, stuurt diezelfde Laura mij een vriendschapsverzoek op facebook. Normaliter aanvaard ik zulke verzoeken niet. Mijn vuistregel is dat ik ten eerste de persoon in kwestie leuk moet vinden, en ik er ten tweede minstens twee zinnen moet tegen hebben gezegd in het afgelopen jaar. Laura faalde de tweede test, want verder dan een herkennend hoofdknikje wanneer we elkaar tegenkwamen op straat, waren we niet gekomen. Toch aanvaarde ik haar verzoek, rebel die ik ben, en al een geluk.
Laura bleek nog steeds verdomd muzikaal aangelegd te zijn, en had zelfs een artiestennaam ‘Jonna’. Dat is toch een teken van pure professionaliteit, een artiestennaam. Wat ook een teken van professionaliteit is, is je eigen album uitbrengen op je achttiende, en dat deed ze zo maar even die Laura.
Ik twijfelde niet, en besloot de cd te kopen, zonder veel te weten over haar muziekstijl. Maar hé, we moeten elkander steunen in tijden van crisis om de economie draaiende houden. Ik zette Inner Child (zo heet het album) meteen op mijn iPod.
Oh boy. Dat is een van mijn betere beslissingen geweest. Ik zal er geen doekjes om winden, ik ben fan.


Laura heeft een orkaan van een stem. Ik ben niet de beste in een muziekreview, ontdek ik net, want ik kom niet uit mijn woorden, maar ik doe een poging om u het gevoel te schetsen. De muziek van Jonna is perfect om te luisteren bij een treinrit op een boemeltreintje, bij een goei jat koffie of bij het lezen van een boek. Haar muziek maakt mij melancholisch en week vanbinnen, maar wanneer ze uithaalt met haar stem rijzen de haartjes op mijn armen omhoog.
Mijn favoriete moment van de hele cd is op minuut 2:29 van het nummer White lady. Ontelbare keren heb ik dat nummer al opgezet, en wanneer die 29ste seconde van de tweede minuut komt, schud ik nog steeds ongelovig met mijn hoofd. Dat zoiets kan ontspruiten uit een brein, dat die stem kan komen uit een mond, ik kan er niet bij.
Mijn complimenten ook aan Vahe Mamian, die zijn optreden maakt in If you stay. Het komt als een grote verrassing die diepe mannenstem ,maar zijn stem is zo rustgevend dat je het hem snel vergeeft. In combinatie met Jonna wordt hij zo mogelijk nog beter.


Uit ervaring kan ik u vertellen dat Inner Child perfect gecombineerd kan worden met How Big, How Blue van Florence + The Machine. Jonna doet me wat denken aan Florence Welch, maar dan wel een Florence Welch op een rilatinekuur en na enkele koppen kamillethee. Al is de stem van Jonna een pak lager en is haar muziek rustiger, toch kan ik dat gevoel niet van mij afzetten. Misschien ook omdat Florence Welch potverdomme een straffe madam met een straffe stem is, en wie daarin Jonna niet herkend, heeft niet goed geluisterd. De twee albums stonden toevallig beiden in mijn ‘onlangs toegevoegd’-afspeellijst, en de rustigere muziek van Jonna is een perfecte afwisseling tussen de toeters en bellen (letterlijk) van Florence.


Nu over naar een kleine top 3. Amai, ik ben goed in overgangen maken in mijn teksten. Op nummer drie, As blue as ink, prachtige intro met piano en de diepe stem van Jonna. Maar vergis u niet, het is niet een en al accordeon en melancholie.
Op nummer twee staat Sparrows, waarbij Jonna begeleid wordt door wat meer elektronisch geluid. En op nummer een, uiteraard, White lady, maar dat zal niet als een verrassing komen.

Jonna heeft een eigen website (http://www.jonnalive.be/) waar u haar cd kan bemachtigen, of u kan ook gewoon haar facebookpagina liken. Toch nog niet overtuigd van mijn lovende commentaren? Check dan zeker haar album op Spotify, waar u een gratis voorsmaakje kan krijgen. 


Het is misschien een cliché, maar ik ben er rotsvast van overtuigd dat we in de toekomst nog van Jonna zullen horen. Dan zal ik kunnen zeggen: “Ik heb die dus wel op facebook, hé!”

woensdag 8 juli 2015

Dingen die mij blij maken XXI

Goeiemorgen zonder zorgen! Het is vakantie, het weer zit mee, hebben we meer nodig om gelukkig te zijn? Nou ja, wereldvrede, geen hongersnood meer en een oplossing voor de milieuproblemen zouden welkom zijn, maar we mogen niet klagen.
Toch is er immer ruimte voor verbetering als het om geluk gaat, en daarom dit artikel.


Phil Ferguson leeft in Melbourne, maar dat is trivia. Wat u wel over hem moet weten is dat hij geweldig kan haken. Maar wat misschien het beste is aan de foto's is de uitdrukking op zijn gezicht. 




Ooit al meegemaakt dat u uw favoriete serie aan het bespreken bent via sms of messenger en dat autocorrect ongevraagd de namen van alle personages veranderde? James Chapman had er genoeg van en besloot hierover een grappige reeks illustraties te maken; Game of Thrones + autocorrect.
 





Jurassic World is onlangs losgelaten op de wereld. Ik moet enkel nog ergens een gaatje vinden om hem te gaan kijken. Laten we al op voorhand beslissen dat de film geweldig is, en dat moet hier gevierd worden.

Bijvoorbeeld met Laura Cooper die illustraties maakte over een mogelijke samenwerking tussen Disney en Jurassic Parc. Het ziet er veelbelovend uit.





Of nog beter, Game of Thrones in combinatie met Chris Pratt. Dreams can come true.
bron

bron
 Heb ik mijn liefde voor de rol van Chris Pratt al duidelijk gemaakt? Nog niet genoeg, denk ik.
bron
En dan nog als uitsmijter een GIFje, dat kan er altijd bij.
bron

zaterdag 4 juli 2015

Less is more, more or less

Enkele jaren geleden zat ik in mijn fimofase, een fase in mijn leven waarop ik al mijn juweeltjes zelf maakte uit, u raadt het, nooit fimo. Ik vond ze prachtig, zo prachtig dat ik ze ook aan iedereen cadeau gaf en nooit verstond waarom mijn vrienden hun cadeautjes ook niet effectief droegen. Achja, die jeugdige onwetendheid toch.
Hoe feller de kleuren, hoe liever ik ze droeg. Knalblauw, appelgroen, klaprozenrood, of nog beter, alles gemengd. Maar kleine meisjes worden groot, en kleine meisjes beseffen dat die juweeltjes toch niet zo mooi zijn. Ik stopte met juweeltjes uit fimo te maken.

Een paar maanden terug zag ik een DIY voorbij komen van een schattig minimalistisch halskettinkje, dat blijkbaar uit fimo gemaakt was. Ik wou het wel een tweede kans geven, dus kocht ik een blokje klei met marmereffect. Omdat mijn verwachtingen zo laag waren, was ik aangenaam verrast.
Ik kan nu verkondigen dat ik hervallen ben in mijn tweede fimofase.
BEWIJS!



De fimo met effectjes viel beter uit dan ik verwacht had. Die met het marmereffect is subtiel, maar ziet er heel classy uit, en ook het granieteffect vind ik erg mooi. Ik dacht dat ik me ging storen aan de glittertjes, maar dat is helemaal niet het geval.


De juweeltjes zijn gemaakt met een basis in fimo, om het nadien af te werken met een spuitlak. Met tape kan je zo heel leuke effecten bekomen.


Ik vond ergens in onze knutselkast oude vormpjes waarmee we vroeger met klei speelden, die kon ik nu handig gebruiken.



Wat ook leuk is, is om verschillende kleuren fimo te mengen, waardoor je een harder marmereffect krijgt. Wanneer je de gekochte marmerfimo (pfoe, verwarrend) mengt met een neutraal kleurtje, bekom je iets wat lijkt op de melkweg.




Naast mijn fimokunsten is mijn fotobekwaamheid er zo te zien ook op vooruitgegaan. Nee, ik hengel echt niet naar complimentjes.